Piję, płaczę i nawijam o smutku — wywiad z Grubym Mielzkym

Lavo­ho­lics jako jed­no­ra­zowa impreza było bar­dzo inte­re­su­ją­cym przed­się­wzię­ciem i podobno nawet prze­ro­sło ocze­ki­wa­nia orga­ni­za­to­rów. Zebrać wszyst­kich nie było łatwo, ale się udało. Po kon­cer­cie zdo­ła­łem zła­pać Mielzky’ego i zamie­nić z nim kilka słów…

Gra­łeś nie­dawno w Łodzi, więc Lavo­ho­lics to twoja kolejna wizyta w Łodzi. Jak publika, jak Ci się tutaj podoba?

Spi­na­che mnie przy­jął jak brata i to, co się tam dzi­siaj działo to była piękna rzecz. Widziałem ludzi z Trój­mia­sta, któ­rzy spe­cjal­nie przy­je­chali na to wyda­rze­nie! Widzia­łem smsy, które były pisane z Patry­kiem (patr00 — dop. red.) i jestem total­nie zaja­rany, żeby coś dalej z tym ruszyć, bo jak widać ludzie to czują i to jest moc.

Jeżeli byłaby trasa Lavo­ho­lics, to Mielzy w to wchodzi?

Z bomby! Bar­dzo chęt­nie, nie­ważne dla kogo będziemy to grać, ani gdzie. To jest materiał, który można grać w kółko.

Zbliża się płyta z Retur­ner­sami — szybko, czy raczej powoli, ale do celu?

Ja mam tak, że nie potra­fię wsta­wać i co rano pisać zwrotkę, tylko jest jeden taki dzień, zazwyczaj po impre­zie i wtedy piszę 4–5 rze­czy. Na ten moment jest goto­wych 9 numerów, dogrywamy jesz­cze 3. W nie­któ­rych trzeba wymie­nić bity, bo nie były zakle­pane i nagry­wam to jesz­cze raz, bo do tej pory było to robione w spar­tań­skich warun­kach. Myślę, że nie mogę też podać żadnej real­nej daty wyda­nia, ale chciał­bym to wydać w waka­cje. Nie chcę robić tak, że Retur­ners są teraz prak­tycz­nie na każ­dej pły­cie i ludzie już na to narze­kają, choć sam nie rozu­miem czemu.

Co z Sekaku?

Kon­cen­truję się przede wszyst­kim na tym, co ja muszę zro­bić i z Sekaku powoli maj­stru­jemy płytę. To jed­nak jest 5 osób, które mają na coś na gło­wie i ciężko to ogarnąć. Mieliśmy pewien plan, ale jak zwy­kle coś strze­liło. Ostat­nio ruszy­li­śmy z tą małą trasą, ale po niej tro­chę mi prze­szła ochota na robie­nie cze­go­kol­wiek. Mimo to wie­rzę, że to ruszymy. Jak będzie czas, żeby się zamknąć w stu­diu na tydzień…
Jest już goto­wych 7 utwo­rów, które gra­li­śmy na tej tra­sie. W zasa­dzie gra­li­śmy na niej tylko nowe rze­czy, co chyba było złym zabie­giem, bo ludzie pytali się o star­sze numery. Tak final­nie chcie­li­by­śmy puścić long­play, ale teraz moja płyta. Tro­chę to ego­istyczne, ale ten album jest dla mnie ważny i mam wra­że­nie, że jak wyrzy­gam z sie­bie to wszystko, co będzie na tym krążku, to będzie mi w życiu lepiej.

Nie masz wra­że­nia, że mógł­byś to z sie­bie wyrzu­cić ponownie?

Ciężko mi powie­dzieć. Ja mam dość dziwny pogląd jeśli cho­dzi o rap. Dla mnie naj­wież­niej­sze jest to, czy coś jest szczere — możesz być sła­bym rape­rem, mieć bar­dzo prze­ciętne tek­sty i naj­słab­sze bity na ziemi, ale jeśli mam wra­że­nie, że nie kła­miesz i że to, co mówisz zda­rzyło się naprawdę, to jesteś dla mnie mini­mum dobry. Być może będę chciał powie­dzieć co u mnie, bo to o tym prak­tycz­nie jest cała płyta plus parę wizji a pro­pos ludzi - nie­ko­niecz­nie opty­mi­stycz­nych. Nie wiem czy jestem w sta­nie nagry­wać uśmiech­nięte pio­senki, są w tej kate­go­rii lepsi ode mnie. Ja jestem, jak to padło kie­dyś określenie, raper-nihilista — piję, pła­czę i nawi­jam o smutku.

Powie­dzia­łeś, że po tra­sie z Sekaku prze­szła Ci ochota na cokol­wiek. Skąd takie słowa?

Warunki na jakich gra­li­śmy były dziwne. Tro­chę się to wszystko roz­bija o pie­nią­dze. Mniej w tym było w tym trasy, a wię­cej biwaku. Chciał­bym grać na ludz­kich warun­kach — nie cho­dzi o zara­bia­nie milio­nów, ale żeby nie musieć do tego biz­nesu dopła­cać. Za to dzi­siaj jak zagra­łem jakieś swoje kawałki, to teraz mam ogromną zajawkę, żeby wejść do stu­dia i coś zro­bić — nie rock, a żeby to był dobry, piękny rap.

Nie masz wra­że­nia, że dzięki Two­jej pły­cie wię­cej osób spraw­dzi Sekaku? Że Twój fejm prze­nie­sie się na zespół?

Nigdy nie odczu­łem jakie­kol­wiek fejmu i wąt­pię, że odczuję. To jest bar­dzo specyficzny materiał…

Jed­nak sława Retur­ner­sów powo­duje, że albumy z ich pro­duk­cjami są przesłuchiwane.

Ale! To jest mój album — nie Diox/Returners, tylko po pro­stu Mielzky. Tak chcia­łem, nie będę się wspi­nał na ich ple­cach. Żeby zro­zu­mieć tę płytę musisz cza­sem ze mną obco­wać w jakiś spo­sób - zjeść obiad lub napić się. Wtedy jesteś w sta­nie zro­zu­mieć dla­czego tak widzę nie­które rze­czy. Nie wiem czy ludzie to zro­zu­mieją, czy poczują i jak ta płyta będzie przy­jęta. Na ten moment nie jestem w sta­nie zro­bić niczego innego, ale slu­chacz może ocze­ki­wać cze­goś wię­cej niż noto­rycz­nego sły­sze­nia o jeju, jak jest mi źle.

Już Peja rapo­wał, że jest tym rape­rem, który nawija jak jest źle.

Wiesz, zaczął robić impre­zowe numery! Gruba impra z Rysiem itd., więc odbił od tego. Nie powiem złego słowa! Ostat­nia jego płyta jest dla mnie WOW.

Zaczęło mu się uda­wać, to zmie­nił tematykę.

Ogól­nie rap ruszył do góry! W pierw­szej dzie­siątce na OLi­Sie jest Mes, Hemp Gru, Grubson… Jestem mile zasko­czony, że to ruszyło i że ludzie chyba mają ochotę, żeby poma­gać arty­stom. Niech się dzieje.

Domy­ślasz sie może z czego to wynika? Rapu w mediach nadal nie ma, więc gdzie to ruszyło?

Szcze­rze mówiąc nie mam poję­cia jak to działa — ja jestem z boku, ale mimo to cie­szę się z tego. Jak dla mnie to, że rapu nie ma w mediach cały czas jest atu­tem i cały czas bycie mniej medial­nym jest cenione przez ludzi. Może ludzie wię­cej zara­biają? Oprócz tego, nie można prze­wi­dzieć co się sprzeda, czę­sto dobre płyty zale­gają na pół­kach, a na kon­cer­tach są pustki.

Wyjąt­kiem jest Małpa…

Tak, ale pamię­tam jak byłem na 18. uro­dzi­nach Little’a i tam były grane numery Małpy, które potem wyszły jako bootleg i już wtedy wie­dzia­łem, że będzie srogo. Byłem fanem Proximite, więc reak­ty­wa­cja dzia­łal­no­ści któ­re­go­kol­wiek z nich była dla mnie miła. Wie­dzia­łem, że to musiało być dobre, a on ide­al­nie wstrze­lił się tą płytą. Do tego gra mnó­stwo koncertów… chciałbym grać tyle grać przez cztery lata, co on w rok…

Powiedz, co się stało z pro­jek­tem z patr00?

Na to miało wpływ mnó­stwo nie­przy­jem­nych rze­czy, które zda­rzyły się w moim życiu i dosze­dłem do wnio­sku, że ta płyta może być tro­chę nie­ak­tu­alna. Nie chciał­bym wypusz­czać cze­goś z czym tro­chę prze­sta­łem się utoż­sa­miać, a nie mia­łem też siły żeby zacząć od początku. Zawsze, kiedy ktoś się zapyta dla­czego nie będzie tej płyty, to powiem, że to moja wina. Jest ciężko i głu­pio, gdy musisz rezy­gno­wać z pracy z jed­nym z naj­lep­szych pol­skich pro­du­cen­tów, a dla wielu naj­lep­szym… Mam nadzieję, że poga­dam o tym z Patry­kiem jak się odmulę, bo bar­dzo chciał­bym ten album.

I na koniec takie pyta­nie lekko od czapy. Z kim chciał­byś zagrać koncert?

Z Dila­ted Peoples! [śmiech] Ale powi­nien to być ktoś z Polski?

Nie, w ogóle.

No to na pewno z Pro­digy, Evidence’m i Jay Elec­tro­nicą, który mam nadzieje, że wypu­ści genialny mate­riał w labelu Jaya-Z i poza­miata, bo jest mega kotem!

Dzię­ku­jemy orga­ni­za­to­rom Lavo­ho­lics, za pomoc w reali­za­cji wywiadu.