Wysoko stawiam sobie poprzeczkę — wywiad z Zeusem (cz. 1)

Zeus powoli wyra­sta na naj­le­piej pro­mu­ją­cego się rapera w Pol­sce. Poranki, afery z ara­fatką, a teraz nie­sławna grzywka. Wygląda na to, że to wszystko świetne skro­jony mar­ke­ting, bo prze­cież nie ważne jak o Tobie mówią — ważne, że mówią.

Mógł­bym zapy­tać o emo-grzywkę i skąd takie pomy­sły, ale Zeus to nie model (choć może chciałby), ani pro­jek­tant (to byłoby chore), tylko raper i muzyk, więc to na tym się sku­pi­łem, pyta­jąc o nowy album. Zacząć mogłem tylko od jed­nego pytania…

Zeus, jak mogłeś?

Ot tak. Tak jak zwy­kle — tak mogłem.

Roz­ma­wia­li­śmy po pre­mie­rze Two­jej poprzed­niej płyty i mówi­łeś, że jako jedy­nak lubisz mieć wszystko pod kon­trolą i cały album dla sie­bie. Skąd wzięła się ta zmiana, że bitami zajął się Marek Dule­wicz?

Tak naprawdę zaj­mo­wa­li­śmy się tym oby­dwaj. Spę­dzi­li­śmy w stu­diu mnó­stwo czasu, sie­dzia­łem tam od rana do póź­nego popo­łu­dnia. Nie­które rze­czy Marek robił sam i potem je dopiesz­cza­li­śmy we dwóch, a do nie­któ­rych moich, on dokła­dał swoje ele­menty. Sama kon­cep­cja żebym z nim pra­co­wał i nie robił albumu sam, wzięła się z tego, że chcia­łem się roz­wi­jać. Nie chcę się powta­rzać, a widzę swoje ogra­ni­cze­nia i wiem, że muszę się wiele nauczyć. Mimo wszystko muzykę robię ama­tor­sko i nie do końca świa­do­mie — potra­fię zło­żyć trzy dźwięki razem, ale potrze­bo­wa­łem pójść do kogoś, komu powiem o co mi cho­dzi i kto pomoże mi to zrealizować.

Nie było trudno się poro­zu­mieć na początku?

Jasne — wypra­co­wa­nie języka nie było naj­prost­sze, bo ja zupeł­nie przez co innego rozu­miem dyna­mikę itd. i to nie było łatwe, ale kiedy zaczę­li­śmy się doga­dy­wać, to wie­dział o co mi cho­dzi. Potra­fił zre­ali­zo­wać moje pomy­sły, na które nie mia­łem szans sam. Z per­spek­tywy czasu mogę powie­dzieć, że Marek był mi bar­dzo potrzebny. Po roku — bo tyle powsta­wała ta płyta — cho­dze­nia do stu­dia czuję się o wiele bar­dziej doświad­czony niż przez te wszyst­kie lata kiedy robi­łem muzykę sam. On ma mnó­stwo paten­tów, które mogłem pod­pa­trzeć i się roz­wi­nąć. Jestem mega zado­wo­lony, że to z nim zro­bi­łem tą płytę.

Jako muzyk zaan­ga­żo­wany w tak wiele pro­jektów bez wąt­pie­nia ma ogromne doświadczenie…

Gdy­byś usły­szał to, co on robi w stu­diu, o czym nikt nie ma poję­cia… On współ­pra­cuje z ludźmi z całego świata, któ­rych nie wiem, czy znam z MTV czy Vivy, bo mało oglą­dam tele­wi­zji, ale to są arty­ści, któ­rzy naprawdę zara­biają gruby hajs na świe­cie. I to nie jest tylko miks i maste­ring. Ja nie liczę, że pol­scy odbiorcy rapu będą wie­dzieć kim on jest, liczę na to, że dobrze odbiorą efekt. Przez to, że zoba­czy­łem ile Marek robi muzyki i dla kogo, to prze­sze­dłem od per­spek­tywy gościa, który chce robić album ze świa­do­mym muzy­kiem do gościa, który jara się, że po pro­stu mógł z tym dru­gim pracować.

Twoje bity dostał teraz Jote­ste. Czy od początku miało być tak, że będziesz jedy­nym producentem?

Tak, jak naj­bar­dziej. My robimy od bar­dzo dawna muzykę razem — wła­ści­wie jesz­cze przed Pierw­szym Milio­nem two­rzy­li­śmy razem i przy Uli­cach w ogniu od początku kon­cep­cja była taka, że ja robię bity. Po dro­dze poja­wiła się wer­sja, że Woj­tek szu­kał pro­du­cen­tów, żeby było tak, że to jest jego solowa płyta, gdzie sam dobiera wszyst­kie ele­menty, ale skoń­czyło się na tym, że ja robi­łem muzykę. Prawda jest taka, że on dostał setki bitów i to, co z tego wybrał, to jest jego pomysł na tą płytę i już za bar­dzo w to nie inge­ro­wa­łem. Kie­dyś, gdy robi­li­śmy jego pierw­szą solówkę Nowa nadzieja, która tak naprawdę zaczęłą naszą współ­pracę, to wyglą­dało to tak, że ktoś nagrywa kawa­łek, potem przy­cho­dzi do mnie, a ja mam zamiast poprzed­niej wer­sji — remix. Tutaj nie było takich zmian. Wszystko było tak, jak chciał Jote­ste. Do nie­któ­rych bitów sam nie byłem prze­ko­nany, ale on mówił, że ma na to pomysł.

Na przy­kład?

Jest taki kawa­łek Oddech, który teraz bar­dzo mi się podoba, ale w pier­wot­nej wer­sji bitu nie byłem zachwy­cony. Nie czu­łem, żeby to był przy­sło­wiowy “hit”. Kiedy nagrał ten numer, to rzu­ciło mi to inne świa­tło na to, co ja zro­bi­łem. Dopra­co­wa­li­śmy to i wydaje mi się, że wyszło lepiej niż myśla­łem. Ciężko powie­dzieć, że jako pro­du­cent kre­owa­łem brzmie­nie tej płyty, bo on jako pro­du­cent wyko­naw­czy albumu swój kawał roboty zro­bił wybie­ra­jąc te rzeczy.

To, że pra­co­wa­łeś z Dule­wi­czem zmie­niło Twój spo­sób two­rze­nia bitów?

Tak, jasne! Można zauwa­żyć, że na Albu­mie Zeusa, różne rze­czy były dogry­wane, czego nie­wiele było na Co Nie Ma Sobie Rów­nych. Na dru­giej pły­cie poja­wiły się jakieś smyczki, pia­ninko biedne jak jasna cho­lera, ale się poja­wiło. Jed­nak po tym jak widzę, co Marek potrafi z tym zro­bić, to jest mi głu­pio! Bar­dzo się roz­wi­ną­łem dzięki temu, ale dało mi to też obraz tego, jak wiele mam jesz­cze do nauki. Jestem cho­ler­nie pokorny w tej kwe­stii, bar­dzo wysoko sta­wiam sobie poprzeczkę. Na pły­cie Jote­ste już dużo rze­czy jest przeze mnie pod­ogry­wa­nych do sam­pli, a to nie są pod­kłady z okresu koń­co­wej fazy współ­pracy z Mar­kiem, więc myślę, że od wtedy jesz­cze ewoluowałem.

Prze­suńmy się w cza­sie o dwa mie­siące do przodu. Oby­dwa albumy wydane, kon­certy pro­mo­cyjne za wami. Szy­ku­je­cie się do nowego Pierw­szego Miliona?

Nie wiem, u nas jest to total­nie spon­ta­niczne — tak jak mówi­łem to przy każ­dej pły­cie. Może już nigdy nie zro­bimy Pierw­szego Miliona, a może zro­bimy go jutro. Spę­dzamy ze sobą mnó­stwo czasu, ale to musi nagle do nas przyjść. Nie lubię mówić co będzie… Jak już mamy album gotowy, to okej — jest. Za dużo razy zda­rzało się, że przed­sta­wia­łem swoje pomy­sły, a ludzie potem cią­gnęli mnie za język i mieli pre­ten­sje, że coś nie wyszło. Mam setki pomy­słów ale zawsze final­nie, cho­ciażby ze wzglę­dów cza­so­wych, jestem w sta­nie zre­ali­zo­wać tylko kilka z nich. Dla­tego wolę nie mówić o rze­czach któ­rych nie ma.

Będzie tele­dysk do Wiń­cie mnie?

Nie, do tego utworu nie, chyba, że coś nam odbije. Pomy­śla­łem, że to jest dość bez­pieczny numer w kwe­stii tego, że jest o rapie i to jest dobre wej­ście na przy­po­mnie­nie się słu­cha­czom. Pierw­szy sin­giel jest mega ciężki, jeśli cho­dzi o kli­mat i tema­tykę. Nawią­zuje do pierw­szego zdję­cia jakie udo­stęp­ni­li­śmy, gdzie byłem taki zdo­ło­wany i to wszystko będzie połą­czone — zdję­cia, okładka… W ogóle jak porów­nasz sobie ten klip do poprzed­nich to, to jest kom­pletny odpał. Mam już pomysł na kolejny, w zupeł­nie innym kli­ma­cie. Nie wyklu­czam też spon­ta­nicz­nych video, bo spon­ta­nicz­ność nie jest mi bynaj­mniej obca.

Lubisz wystę­po­wać w teledyskach?

Nie lubię. Na początku to było dla mnie fajne, ale póź­niej to zaczęło mnie męczyć. Nigdy nie mie­li­śmy dużego budżetu i przy pierw­szych kli­pach musie­li­śmy wszystko ogar­niać sami. Wno­sze­nie po scho­dach szyn i wózka potrzeb­nego do Jestem tu. To wszystko samemu. Dzwo­nie­nie do ludzi, uma­wia­nie na kon­kretną godzinę… Nie bawi mnie ta cała faza orga­ni­za­cyjna. Teraz się to tro­chę zmie­niło, jest wię­cej ludzi w eki­pie, więc mogę po pro­stu przy­je­chać na plan i wystą­pić. Ogól­nie prze­szła mi zajawka na gra­nie we włą­snych tele­dy­skach i wolał­bym wyre­ży­se­ro­wać klip dla kogoś. Jeśli byłaby moż­li­wość to chciał­bym wystą­pić w jakimś fil­mie. Mam tro­chę oby­cia z kamerą, a macha­nie łapami i rapo­wa­nie do kamery już jest dla mnie nudne. Jara mnie sam obra­zek, ale wystę­po­wa­nie w nim niekoniecznie.

Który ze swo­ich tele­dy­sków lubisz najbardziej?

Każdy lubię na swój spo­sób. Dosze­dłem do takiego punktu, że mam tele­dysk na każdy dzień tygo­dnia. Teraz mam pomy­sły na trzy różne tele­dy­ski włącz­nie z tym naj­now­szym, ale w pew­nym momen­cie patenty zaczy­nają się wyczer­py­wać… Cho­ciaż ja już płynę z laskami-zombie i z gita­rami, więc mam tro­chę szer­szy hory­zont. (śmiech)

Tele­dy­sków orga­ni­zo­wać nie będziesz, a koncerty?

Zor­ga­ni­zo­wa­łem trzy kon­certy w Łodzi i jeden w Pabia­ni­cach i nigdy już w to nie wejdę! To nie na moje nerwy! Jak wyszedł album Jote­ste - Życie, które mnie wybrało - to zor­ga­ni­zo­wa­łem kon­cert, gdzie były żywe instru­menty, dużo gości, mnó­stwo sup­por­tów i pamię­tam, że nie spa­łem przez ostat­nie dwa dni. Jak tylko chcia­łem się zdrzem­nąć to ktoś do mnie dzwo­nił, że tu zabra­kło kabla, tu się coś było z przej­ściówką, nie było sys­te­mów do gra­mo­fo­nów… cią­gle coś się waliło, a ja mia­łem jesz­cze na koniec zagrać kon­cert. Może gdy­bym prze­stał grać kon­certy, to wtedy mógł­bym je orga­ni­zo­wać, ale myślę, że to nie dla mnie. Cza­sem po pro­stu mus to mus.

Kolejna część wywiadu na dniach, a w niej już wię­cej o naj­now­szym albu­mie — jak wyglą­dała praca w stu­dio, kto i czego zro­bił wię­cej, parę słów o łódzkiej sce­nie, oraz odpo­wiedź na pyta­nie, czy bit­mej­king na MPC i sam­plo­wa­nie z winyli to takie genialne połączenie.