W lipcu nie prześpij… urlopu!

Morza szum, pta­ków śpiew… Roz­po­czął się okres wypo­czyn­kowy, więc nasz cykl reko­men­da­cji poszedł na urlop. W waka­cje dla wielu osób czas pły­nie wol­niej, warto więc się­gnąć po nie­prze­czy­taną książkę, obej­rzeć zale­głe filmy lub prze­słu­chać płyty, po które od dawna chcie­li­ście sprawdzić…  

Dla tych, któ­rzy mają wię­cej luzu i pla­nują nad­ro­bić zale­gło­ści, przy­go­to­wa­li­śmy listę pozy­cji reko­men­do­wa­nych przez naszych gości w ciągu kil­ku­na­stu ostat­nich mie­sięcy. Jeżeli do tej pory nie spraw­dzi­li­ście poniż­szych pozy­cji, naj­wyż­sza pora to zmienić!

Pablo­pavo:
Jaro­sław Iwasz­kie­wicz — Dzien­niki 1956–1963, tom 2

Nie wiem czy nie naj­waż­niej­szy pro­zaik powo­jenny w Pol­sce. Lata mijają, mody na pisa­rzy rów­nież, a Iwasz­kie­wicz trwa, zer­ka­jąc sobie znad Sta­wi­ska na mniej i bar­dziej uta­len­to­wa­nych następ­ców. Pierw­szy tom wspo­mnień, czy­tało się tro­chę jak zbiór opo­wia­dań, tro­chę jak sen­sa­cyj­kowe dzieło, bo smacz­ków, zło­śli­wo­ści, ale i naprawdę mądrych uwag czy moc­nych unie­sień — zatrzę­sie­nie. Pole­cam w ciemno, nie tylko fanom twór­czo­ści pana Jarosława.

Kas:
The Black Keys – Bro­thers

(…) Po pro­duk­cjach spod znaku The Black Keys, jakie do tej pory, sły­sza­łem można się spo­dzie­wać bomby, na którą warto pocze­kać dłu­żej. Po prze­słu­cha­niu Blac­kroc Tur­bo­city, płyty pro­du­cenc­kiej z gościn­nym udzia­łem takich rapo­wych legend jak Raekwon, Pha­ro­ahe Monch, Q-tip, Mos Def, Rza i wielu innych (jest nawet zwrotka Ol Dirty Bastarda), byłem wbity w zie­mię. Dzieła znisz­cze­nia dopeł­nił album Magic Potion z 2006 roku, który wpadł mi póź­niej w łapy. Duet z Ohio gra wybu­chową mie­szankę rocka i blu­esa, która mimo­wol­nie koja­rzy się z utwo­rami Jimiego Hen­drixa. Co tu dużo mówić – jak dla mnie mało kto już gra w ten spo­sób. To przy­po­mnie­nie dla wielu rów­nież i naszych rodzi­mych szar­pi­dru­tów o tym, że warto cza­sem się­gnąć do korzeni. Na doda­tek żeby zro­bić coś dobrego nie potrzeba wiele, w tym przy­padku per­ku­sja plus wokal i gitara. Ale, ale…nie będę się roz­wo­dził wię­cej, sprawdź­cie sami. Zresztą i tak pew­nie zaraz będzie wielka awan­tura, że pole­cam w kwiet­niu płytę z maja, jeśli tak to pffff….piszcie posty!

Mar­cin Flint:
Komiks Sie­dem dni, Janu­ary Misiak

Kul­tura Gniewu obie­cuje świetny debiut z poczu­ciem humoru god­nym Woody’ego Allena. Nie mam prawa jej nie wie­rzyć, bo pozo­stała mi jesz­cze w pamięci bar­dzo dobra, kapi­tal­nie nary­so­wana, a do tego wszyst­kiego inte­li­gentna „Boska Kome­dia” Macieja Łazow­skiego. Naj­wy­raź­niej wydaw­nic­two ma dobrą rękę do nowych gra­czy na rodzi­mym rynku. Do tego Janu­ary Misiak takim żółtodzio­bem wcale nie jest i zdą­żył wychy­lić nos daleko poza rodzinny Szcze­cin. Jego prace wysta­wiano i publi­ko­wano na świe­cie (dotarł z nimi nawet do Bra­zy­lii!). Po tym co publi­kuje na blogu widać dużą dba­łość o detal. Cie­kawe co zrobi mając do dys­po­zy­cji 60 stron, zwłasz­cza, że na warsz­tat bie­rze los zwy­kłego zja­da­cza chleba.

Cha­zme 718:
Książki

“Od roku 1949 jestem pisarzem. Samoukiem. Nie mam żadnych teo­rii na temat pisa­nia, które mogłyby komu­kol­wiek pomóc. Kiedy piszę, jestem tym kim chyba być muszę. Mam sześć stóp i dwa cale wzro­stu, ważę bli­sko dwie­ście fun­tów i odzna­czam się słabą koor­dy­na­cją ruchów — chyba że pły­wam. Wła­śnie ta kupa wypo­ży­czo­nego mięsa zaj­muje się pisa­niem ksią­żek. W wodzie jestem piękny.“ K.Vonnegut,Jr.

Zarówno na listo­pa­dowy syf za oknem, jak i na pozo­stałe mie­siące w roku pole­cam całość twór­czo­ści Kurt’a Vonnegut’a Jr. W szcze­gól­no­ści książki “Kocia koły­ska”, “Rzeź­nia numer pięć”, “Rysio Snaj­per”, “Sino­brody” i “Pianola”. Polecam!

Igor:
Black Swan

Nie jestem nie­wia­domo jakim kino­ma­nem, ale to, co wypra­wia w swo­ich fil­mach Dar­ren Aro­no­fsky to jest po pro­stu magia. Jeśli wcze­śniej uwiódł i urzekł Cię „Zapa­śnik”, to po „Czar­nym Łabę­dziu” będziesz klę­czeć przed pla­ka­tem Nata­lii Port­man wyrwa­nym młod­szej sio­strze z ostat­niego numeru Bravo. I niech ktoś mi teraz powie, że balet to pro­fe­sja dla mię­cza­ków! Pol­ska pre­miera 21 stycznia.

Maceo Wyro:
Blue Valen­tine, reż. D.Cian­france (USA, 2010)

Skoro ame­ry­kań­ska pre­miera tego filmu miała miej­sce pod sam koniec 2010 roku, zaś data pol­skiej pre­miery nie jest jesz­cze nawet znana, to spo­koj­nie mogę już poda­wać ten tytuł jako kan­dy­data na naj­lep­szy film tego roku. Obraz, który na pierw­szy rzut oka może wyda­wać się kolej­nym melo­dra­ma­tycz­nym roman­si­dłem, oka­zuje się w isto­cie nie­zwy­kle wni­kli­wym stu­dium związku dwojga ludzi, któ­rzy nie byli sobie pisani. Prze­szy­wa­jący do szpiku kości auten­tycz­no­ścią swo­ich boha­te­rów sce­na­riusz, sub­telne i nie­zwy­kle poru­sza­jące uję­cia, mistrzow­ska ręka reży­sera Dereka Cian­france (aż trudno uwie­rzyć, że to dopiero jego drugi peł­no­me­tra­żowy film), a przede wszyst­kim genialne kre­acje aktor­skie Ryan’a Goslinga i Michelle Wil­liams, to cechy, które spra­wiają, że bez trudu roz­po­zna­cie w tym fil­mie arcy­dzieło. “Blue Valen­tine” to po pro­stu jeden z tych fil­mów, po któ­rych obej­rze­niu nie da się o nich zapo­mnieć. A tak przy oka­zji, jedna nomi­na­cja do Oskara za ten film dla Michelle Wil­liams, to naprawdę wstyd, droga Akademio…

Metro:
Den­nis Coffy - Den­nis Coffy LP

Dawno morda mi się tak nie ucie­szyła. Jeden zmo­ich ulu­bio­nych (bia­łych) muzy­ków wydaje kolejny album. Ile to lat prze­rwy? Hmmmmm, nie pamię­tam, ale wie­cie — Den­nis Coffy, to Den­nis Coffy! Jaram się tym, jak Sta­ni­sław. Płyta na HHV.DE już do odsłu­cha­nia. Mnie zachęca sin­giel z May­erem Hawthorne’em — All Your Goodies Are Gone. Szy­kuje się naprawdę klawy krą­żek. Może znaj­dziemy coś pokroju Scor­pio? Who
knows…

Etam Cru:
Każda nie­dziela godz.14 – Fami­liada

Jako fani tego tele­tur­nieju nie mogli­śmy go pomi­nąć. Czemu? Sprawdźcie sami.

Filip Ruda­na­cja:
Dowolna data — dzień bez komputera

Może to nie jest jakieś super wyda­rze­nie – a na pewno nie kul­tu­ralne, ale chciał­bym namó­wić wszyst­kich do zro­bie­nia sobie samo­ak­cji. To zna­czy wymy­śle­nia jej -> prze­pro­wa­dze­nia -> zaja­ra­nia się. Bez pla­ka­tów i wyda­rzeń na fejs­bo­oku… ale w samym sobie. Ja tak posta­no­wi­łem zro­bić i dziel­nie będę wal­czył, żeby się udało.

Spró­bujmy jeden dzień prze­żyć bez kom­pu­tera i tele­fonu. Słow­nie JEDEN (bez kom­pu­tera może się nawet rów­nać: po pro­stu bez inter­netu) Ale zróbmy to. Zoba­czy­cie ile odkry­jemy rze­czy jed­nego dnia! Wybierz­cie sobie dzień i zrób­cie… Dla­czego w czerwcu? Bo zimą mamy więk­sze prawa do uza­leż­nień ze względu na pogodę. Damy radę? Mam nadzieję, bo i za Was i za sie­bie trzy­mam kciuki :) Powodzenia!

Waszym zda­niem

Chęt­nie poznamy Wasze opi­nie na temat powyż­szych pozy­cji. Pla­nu­je­cie nad­ro­bić zale­gło­ści zwią­zane z innymi książ­kami, pły­tami lub fil­mami? Zapra­szamy do wypo­wie­dzi w komentarzach.