Vchamps — relacja

Vchamps, ochrzczone mistrzo­stwami Pol­ski DJów, zapo­wia­dało ogromną imprezę naj­wyż­szej klasy. Na począ­tek powiem tylko, że orga­ni­za­to­rzy się tro­chę prze­je­chali, choć uśmiech, wspo­mnie­nia i chęć prze­ży­cia tego jesz­cze raz pozo­staną w pamięci. Czemu? Prze­czy­taj­cie naszą rela­cję, a dowie­cie się wszystkiego! 

Przyp. Red. — Auto­rem zdjeć jest Jędrzej Dmitrowicz.

Fre­kwen­cja & organizacja

Od początku zasta­na­wiały mnie dwie rze­czy — loka­li­za­cja oraz pro­gram całej imprezy. Już po przy­by­ciu na miej­sce oka­zało się, że moje złe prze­czu­cia się potwier­dziły — pod sceną stała jedy­nie garstka ludzi. Godzina była młoda, a same zawody jesz­cze się nie roz­po­częły, więc nie­zra­żony tym fak­tem sta­ną­łem grzecz­nie pod barier­kami w ocze­ki­wanu na roz­po­czę­cie. Rozej­rzaw­szy się musia­łem przy­znać, że scena i wszyst­kie roz­wią­za­nia zasto­so­wane przy oka­zji Vchamps były w pełni pro­fe­sjo­nalne i przy­po­mi­nały mi nieco mistrzo­stwa DMC, które nie­jed­no­krot­nie oglą­da­łem w sieci. Za to bar­dzo duży plus.

Kon­ku­ren­cja Scratch i kon­kurs Mix/DVS

Zawod­nicy mistrzostw byli podzie­leni na trzy kate­go­rie — Scratch, Mix/DVS oraz Digi­tal — i w takiej kolej­no­ści pre­zen­to­wane były sety. W pierw­szej kon­ku­ren­cji brało udział naj­wię­cej uczest­ni­ków, więc walka o miej­sce w finale była szcze­gól­nie zacięta. Chło­paki dostali beat, któ­rego wcze­śniej nie sły­szeli, musieli się wczuć i zapre­zen­to­wać z jak naj­lep­szej strony. Było sły­chać, że nie taką muzykę grają na co dzień i szybki house’owy rytm im nie sprzy­jał. Więk­szość DJ’ów wybrnęła jed­nak z tego zada­nia naprawdę dobrze i w efek­cie nie było sła­bych występów.

Sza­cowne jury, czyli Qbert, Craze, Krime, Good Paul oraz Kwa­zar spo­koj­nie spo­glą­dało z kanapy umiesz­czo­nej nad sceną. Widać było, że momen­tami nawet Ci naj­lepsi, wie­lo­krotni zdo­bywcy naj­waż­niej­szego didżej­skiego tytułu na świe­cie, patrzyli z zacie­ka­wie­niem i uzna­niem na popisy uczest­ni­ków, a to o czymś świad­czy.

Po wybra­niu kilku naj­lep­szych DJ-ów można było przejść do walki o miej­sca punk­to­wane. Tu zawod­nicy mogli się nieco sze­rzej zapre­zen­to­wać. Beaty były zarówno szyb­kie, jak i wol­niej­sze, a uczest­nicy dostali wię­cej czasu na występ. Po roze­gra­niu pierw­szej kate­go­rii nastą­pił chwi­lowy prze­stój, ale warto było cze­kać na kolejną, zmuszającą widzów do wytę­żo­nej uwagi. W kon­ku­ren­cji Mix/DVS zawod­nicy oprócz gra­mo­fo­nów i mik­sera mieli moż­li­wość sko­rzy­sta­nia z wszel­kiej maści kon­tro­le­rów i efek­to­rów. W trak­cie słu­cha­nia mik­so­wa­nych kawał­ków nie­jed­no­krot­nie malo­wał mi się na twa­rzy sze­roki uśmiech i do dziś zasta­na­wiam się czemu to Fal­con nie wygrał w tej kon­ku­re­cji… Ale mówi się trudno i żyje się dalej.

Kon­ku­ren­cja Digi­tal oraz dodat­kowe atrakcje

Ze wszyst­kich kon­kur­sów naj­więk­szą nie­wia­domą była dla mnie kate­go­ria Digi­tal. Nie wie­dzia­łem czego się spo­dzie­wać, a dosta­łem show w for­mie kil­ku­mi­nu­to­wych live-actów. Wszyst­kie byly miłe dla ucha, choć przy­znam, że momen­tami nieco się dłu­żyły. Zasta­na­wia mnie nato­miast, gdzie Ci wszy­scy ludzie się cho­wają i czemu nikt jesz­cze o nich nie sły­szał? Po zakoń­czo­nych zawo­dach jury udało się na koń­cową naradę, a za gra­mo­fo­nami zasia­dali po kolei pol­scy absol­wenci Red Bull Music Aca­demy — Good Paul, Kwa­zar, oraz Mr. Krime, który roz­grzał publikę przed… nie, o tym za chwilę.

Poza kon­kur­sem i wystę­pami gwiazd orga­ni­za­to­rzy zapew­nili publicz­no­ści masę atrak­cji. Od wystawy płó­cien zama­lo­wa­nych pod­czas łódzkiego cyklu imprez Soul Con­fec­tio­nery, gdzie można było zoba­czyć m.in. prace Etam Cru, Otec­kiego, Tybera oraz Gre­gora, przez sta­no­wi­sko Vestaxa, aż do crate diggin’u — bo i taką moż­li­wość dali nam pano­wie z Viny­lex. Na nudę naprawdę nie było ani chwili.

DJ Qbert i zaska­ku­jąca kolaboracja

Wróćmy na scenę. Krime zagrał bar­dzo żywio­łowy funkowo-rapowy set, który był świet­nym wpro­wa­dze­niem dla QBerta. Ponad 25 lat doświad­cze­nia za gra­mo­fo­nami robi swoje i Q dosko­nale wie­dział jak roz­grzać publicz­ność. Nie był to typowy set — QBert prak­tycz­nie cały czas skreczował!

W ramach odpo­czynku dla dłoni Qbert co kilka chwil wycią­gał jakiś winyl i rzu­cał w publikę. Jed­nak naj­go­rę­cej zro­biło się, gdy nie­spo­dzie­wa­nie dołą­czył do niego Craze i zaczęli się wymie­niać za dec­kami! Zgra­nia może im pozaz­dro­ścić naprawdę nie­jedna ekipa, ale trudno się dzi­wić — jak się dowie­dzie­li­śmy Qbert pra­cuje z Cra­zem nad wspól­nym pro­jek­tem. Szcze­góły nie są jesz­cze znane, ale jest pewne, że to nagra­nie będzie rogrze­wało wiele igieł w gramofonach.

W trak­cie pokazu mistrzów dało się dostrzec różne podej­ście do tech­niki skre­czo­wa­nia. Q two­rzył melo­dię, zda­nia — bo tak jak opo­wia­dał w kul­to­wym Scratch — każdy skrecz to dla niego słowo. Skre­cze Craze’a nato­miast były bar­dziej ryt­miczne i cięte. Ale na niego miała jesz­cze przyjść pora.

Po tym secie przy­szła chwila na odczy­ta­nie wyni­ków i nagro­dze­nie zwy­cięz­ców. Jak już wspo­mnia­łem, obsta­wia­łem inną kolej­ność, ale prze­cież oce­niali ich naj­lepsi i nie godzien jestem protestować.

Kid Koala czyli party-starter

Drugą gwiazdą wie­czoru był ocze­ki­wany przez wielu Kid Koala, repre­zen­tu­jący Kanadę. Koala nie zawiódł swo­ich fanów i wystą­pił w przebraniu, choć nie­wąt­pli­wie musiało być mu gorąco. Nie dość, że miał na sobie futrzany strój, to grał z trzech gra­mo­fo­nów, co wyma­gało od niego nieco wię­cej ruchu. Pod­czas swo­jego setu Koala zapre­zen­to­wał przede wszyst­kim brzmie­nia koja­rzone z blu­esem i roc­kiem i było wyraź­nie sły­chać, że pro­jekt The Slew odci­snął na nim piętno.

Nie bez powodu nada­łem mu tytuł party-startera — publicz­ność długo będzie pamię­tać jego zagrywki. Kid Koala zadbał o zaan­ga­żo­wa­nie publicz­no­ści — od instruk­cji jak odpo­wied­nio poru­szać się do muzyki, do… walki na poduszki przed sceną!

DJ Craze i jego worek tricków

Trze­cim i zde­cy­do­wa­nie naj­moc­niej­szym punk­tem pro­gramu był show DJ’a Craze. W jego secie było wszystko — róż­no­rodna muzyka, świetne mixy, per­fek­cyjne skre­cze. Jako jedyna z gwiazd grał z uży­ciem kom­pu­tera i sam­ple­rów, ale dosko­nale wie­dział do czego służą. Zapre­zen­to­wał także pełen wacharz body tric­ków — coś czego nie poka­zali Qbert ani Koala.

Po wystę­pie Craze’a było poza­mia­tane i nikt nie miał wąt­pli­wo­ści, kto jest naj­lep­szy. Jeśli macie je Wy, koniecz­nie obej­rzyj­cie ten filmik:

Zamknię­cie i pod­su­mo­wa­nie VChamps

Przy­znam, że po tej trójce impreza mogłaby się już skoń­czyć i nikt nie miałby poczu­cia nie­do­sytu. Jed­nak nie trzeba było długo cze­kać, a za dec­kami zain­sta­lo­wał się Feadz. Po róż­no­rod­nym secie poprzed­nika, ten występ mógł wyda­wać się zbyt ciężki dla więk­szo­ści przy­by­łych, wsku­tek czego z imprezy wyszła zde­cy­do­wana więk­szość ludzi. Smutne jest to, że kolejni DJ-e mieli coraz mniej­szą publikę. Krust, który wystą­pił jako ostatni grał dla 3 osób.

Pod­su­mo­wu­jąc całą imprezę widać ogromny poten­cjał takich przed­się­wzięć w Pol­sce. Para­dok­sal­nie, minu­sem imprezy był jej roz­mach. Vchamps odbyło się w Atlas Are­nie - ogrom­nej hali na 15 tysięcy osób. Nie­po­ro­zu­mie­niem był rów­nież ponad 12-godzinny roz­kład jazdy [sic!], który osta­tecz­nie jesz­cze roz­cią­gnął się w cza­sie. Dodat­kowo, bra­ko­wało mi dłu­go­fa­lo­wej pro­mo­cji imprezy, dzięki któ­rej na mistrzo­stwa przy­by­łoby kil­ka­krot­nie wię­cej osób — praw­do­po­dob­nie nie tylko z Pol­ski, ale rów­nież z sąsied­nich kra­jów. Mimo wszystko, nie­cier­pli­wie ocze­kuję kolej­nej odsłony Mistrzostw Pol­ski DJ-ów i to nie tylko z powodu poten­cjal­nych gwiazd. Być może orga­ni­za­to­rom uda się wycią­gnąć z pol­skich miesz­kań kolej­nych geniu­szy mixów, któ­rzy w przy­szło­ści zawo­jują DMC…

Auto­rem zdjęć jest Jędrzej Dmitrowicz.

Waszym zda­niem

A jak Wam podo­bały się VChamps? Jakie są Wasze opi­nie na temat orga­ni­za­cji i poziomu Mistrzostw?