Teraz nie ma nic nowego — wywiad z Markiem Dulewiczem (część pierwsza)

Sam mówi o sobie, że dopiero od kilku lat może spo­koj­nie żyć z muzyki. Jej taj­niki pozna­wał jesz­cze w poprzed­nim ustroju, ale nie pozo­sta­wiło to na nim trwa­łego śladu, bo odnaj­duje się w każ­dym gatunku muzycz­nym. Marek Dule­wicz — postać bez któ­rej nie byłoby płyt całej pierw­szej ligi łódzkiego rapu oraz paru­dzie­się­ciu albu­mów innych bar­dziej lub mniej zna­czą­cych artystów.

Do jego pra­cowni — stu­dia NC dotar­łem w prze­rwach mię­dzy nagry­wa­niem albumu “Jazz, dwa, trzy” O.S.T.R.‘a. Co jak co, ale nie jest łatwo zna­leźć to miej­sce — mimo tego, że Spi­na­che swego czasu cał­kiem dobrze okre­ślił to miej­sce na mapie.

Możesz powie­dzieć parę słów o sobie? W końcu nie każdy Cię zna…

Parę słów o sobie? Ale czemu? Ja się zaj­muję muzyką tylko i wyłącz­nie, niczym wię­cej, nic innego nie umiem robić.

Tylko, że z każ­dej strony…

No tak — i pro­duk­cyj­nie, i kom­po­zy­tor­sko, i aran­ża­cyj­nie, ale jak się robi tylko to, to trzeba dzia­łać ze wszyst­kich stron, bo się po pro­stu nie da ina­czej. Z samej muzyki żyję dopiero od 5 lat, wcze­śniej pra­co­wa­łem jesz­cze doryw­czo jako infor­ma­tyk — a to mnie bar­dzo bolało.

Jak się zaczęła Twoja przy­goda z muzyką? Znamy Cię jako reali­za­tora nagrań, gita­rzy­stę, woka­li­stę, a jakie były początki?

Od bęb­nów. Pierw­szym moim instru­men­tem były bębny. Gra­łem od dru­giej klasy pod­sta­wówki przez 2 albo 3 lata. Póź­niej przy­wio­złem od babci starą, zde­ze­lo­waną gitarę aku­styczną i zaczą­łem dłu­bać. Po jakimś cza­sie zro­bi­łem sam gitarę elek­tryczną, bo nie było wtedy instru­men­tów w skle­pach, a póź­niej już pole­ciało… Dobrą opcją było jed­nak to, że od samego początku nagry­wa­łem. Gra­li­śmy próby u mnie w domu i reje­stro­wa­li­śmy je na dwa magne­to­fony kase­towe, które były spe­cjal­nie sprzę­żone i zsyn­chro­ni­zo­wane, także mie­li­śmy dwa ślady.

Pamię­tasz swoją pierw­szą płytą, która miałeś?

Kla­syk. “Dark Side of the Moon” Pink Floyd. Mama poje­chała do Związku Radziec­kiego i wtedy przy­wio­zła mi ten album. Ale wszyst­kie płyty, które mi wtedy przy­wio­zła były pły­tami pirac­kimi, zwłasz­cza, że oni tam nie mieli licen­cji. Te, które się póź­niej uka­zy­wały w Pol­sce to prze­cież też nie miały licen­cji, bo my też ich nie kupo­wa­li­śmy. I tak, to była pierw­sza płyta, która mnie zmiażdżyła.

I dla­tego potem ta fascy­na­cja Pink Floyd…

Nie, to była pierw­sza płyta Floy­dów, którą dosta­łem, nato­miast pierw­sza rzecz, którą w ogóle usły­sza­łem od nich, to płyta “Ani­mals”. W Trójce bodajże Mann pusz­czał całą płytę. Póź­niej, jakoś w szkole śred­niej w pro­gra­mie Dru­gim była audy­cja “Wie­czór z płytą kom­pak­tową” czy coś takiego, gdzie były grane całe płyty — coś, co dziś jest nie do pomy­śle­nia, więc co my mogli­śmy robić? Nagry­wa­li­śmy oczy­wi­ście! Tomek Bek­siń­ski pusz­czał całą dys­ko­gra­fię Floy­dów — ja wtedy wario­wa­łem. Z resztą do dzi­siaj słu­cham tych płyt.

Jak sądzisz dla­czego muzyka jest trak­to­wana już tylko jako pro­dukt? Jest utwór o ambit­nej tre­ści, który kry­ty­kuje pol­ską poli­tykę, świa­to­po­gląd i tym podobne, a ludzie myślą tylko, że to dobry kawałek.

Ja mam tak bar­dzo czę­sto z Bak­fli­pem, gdzie moim zda­niem jest to masa­kra. Janek popeł­nił takie tek­sty, że cza­sem słu­cha­jąc tego mam ciary, ale jeśli 10 osób to prze­słu­cha i łyknie to jedna… To jest wielki suk­ces. Nikt nie słu­cha tek­stów, to jest brak zro­zu­mie­nia prze­kazu. Przerażające.

Przy “12 Nędz­nych Ludziach” można mieć wra­że­nie, że Janek jest kom­plet­nie zgorzk­niały, że ma dość wszyst­kich na tej pla­ne­cie. Tam jest napięt­no­wane wszystko, co się tylko da.

Wyrzu­ci­li­śmy taki prze­kaz, jaki chcie­li­śmy, bo to nas wkur­wiało. Kon­cep­cja na tą płytę powstała w samo­cho­dzie. Jecha­li­śmy na klip, tu jakiś kon­cert i wymy­śla­li­śmy, co zro­bimy następ­nego. Obser­wu­jąc dziu­rawe drogi, kie­row­ców, któ­rzy muszą się przed cie­bie wepchnąć, tram­waje, gdzie wszy­scy patrzą się spode łba, nawet sąsiada, który naj­chęt­niej wywa­liłby mnie w kosmos… Trzeba było to wypluć. Ja bym to chęt­nie wypluł jesz­cze raz z tym, że to bez sensu. I to wystarczy.

Będzie coś nowego od Bak­flipów?

Myślę, że będzie. Idzie ciężko, bo poja­wiają się różne pro­blemy — Jasiek (Gaj­do­wicz — dop. Taivan) miał pro­blemy ze słu­chem, poroz­cho­dzi­li­śmy się po jakiś pro­jek­tach, a do tego wszy­scy musimy jesz­cze żyć na sie­bie… Chciał­bym jed­nak żeby był i mam nadzieję, że będzie. Mate­riału jest w tej chwili na 3 płyty, także jest z czego wybie­rać. Poza tym minęły już 3 lata od ostat­niego krążka. Jest pro­blem, bo nie mamy kon­cep­cji na nowy krą­żek. Mia­łem pomy­sły, żeby na przy­kład w ogóle już pole­cieć w jakieś stany nar­ko­tyczne, ale to tylko pomy­sły. Można zagrać tro­chę pozy­tyw­niej albo dużo pozy­tyw­niej albo zdo­ło­wać już do gra­nic. Ta ostat­nia wer­sja na razie odpa­dła. Mimo to chcę na tą chwilę, żeby nowy Bak­flip był psy­cho­de­liczny, a do tego przede wszyst­kim — bogat­szy brzmie­niowo, żeby poja­wiło się wię­cej muzyki jako takiej.

Nie dali­ście w tym skła­dzie naj­wię­cej koncertów.

Zagra­li­śmy po wyda­niu pierw­szej płyty trasę, kon­cer­tów było kil­ka­na­ście, ale za to oble­gane były tłum­nie. Na przy­kład w Toru­niu gra­li­śmy dla dwóch osób w dużym klu­bie. Potem ci goście jesz­cze pisali do nas maile.

A co z prze­ciw­wagą dla stricte stu­dyj­nego Bak­flipa, czyli ŁDZ Orkie­strą? Jakiś czas temu uka­zał się jeden utwór z gościn­nym udzia­łem Afron­tów, miało być coś wię­cej, ale od tam­tego czasu jest cisza.

Pojawi się, bo nawet roz­ma­wia­li­śmy ostat­nio z Ada­mem (Ostrow­skim, czyli O.S.T.R. — dop. Taivan) i powie­dział, że też chęt­nie by się w to zaan­ga­żo­wał. W tej chwili prio­ry­te­tem jest nowy krą­żek Adama, potem zamy­kam nowego Zeusa i jestem wolny. Jest pomysł, żeby zro­bić ŁDZkę z gośćmi — poza­pra­szać przy­ja­ciół i zna­jo­mych, i każdy coś nagra. Jeśli by sie udało, to może potem byłaby szansa na jakieś 2–3 duże koncerty.

Ze względu na gości na pewno przy­cią­gnę­łyby publikę.

No tak, ale na razie nie ma nawet co o tych gościn­nych wystę­pach mówić, bo nie roz­ma­wia­łem ze wszyst­kimi. Ostat­nio dogry­wa­li­śmy bas z basi­stą ŁDZki na album Adama i bra­kuje mi takich sytu­acji, bo zazwy­czaj pra­cuję sam. Chciał­bym, żeby­śmy usie­dli ban­dem i zro­bili to w taki spo­sób, że gramy, wszystko się reje­struje i ktoś potem mówi “o, to jest dobre!”. I mam nadzieję, że w ten spo­sób powsta­nie ten mate­riał, bo jeśli cho­dzi o kli­maty impro­wi­zo­wane, to z tym pro­ble­mów nie mamy.

Przejdź do dru­giej czę­ści wywiadu z Mar­kiem Dulewiczem