Rok w kulturze podsumowuje Monika

To nie będzie pod­su­mo­wa­nie muzyczne. W tym pod­su­mo­wa­niu nie znajdą się rów­nież wyłącz­nie arty­ści. To ran­king osób, które, moim zda­niem, zasłu­żyły na wyróż­nie­nie za swoją dzia­łal­ność w 2010 roku. Subiek­tyw­nie, więc pew­nie nie do końca sprawiedliwie.

Miej­sce 5. Mar­cin Rut­kie­wicz
Ten pan (co prawda nie sam, bo razem z Elż­bietą Dymną) spło­dził bar­dzo fajną rzecz. Poród miał miej­sce w czerwcu tego roku. Cho­dzi oczy­wi­ście o album Pol­ski Street Art. Oso­bi­ście jestem bar­dzo wdzięczna za tę książkę z dwóch powo­dów: po pierw­sze, będę miała kolejną pozy­cję do biblio­gra­fii pracy licen­cjac­kiej, po dru­gie, wresz­cie powstał zbiór tego, co wid­nieje na pol­skich uli­cach, murach, chod­ni­kach od kil­ku­dzie­się­ciu lat. Ten album udo­wad­nia rów­nież, że w porów­na­niu z zagra­nicą, pol­ski świat street artu nie ma się czego wsty­dzić, i że mamy tutaj naprawdę dobry towar eks­por­towy w postaci wielu świet­nych street artow­ców. Poza tym każdy, kto był kilka tygo­dni temu w kra­kow­skiej Pau­zie na wykła­dzie poświę­co­nym pol­skiemu street artowi, pro­wa­dzo­nym przez Mar­cina Rut­kie­wi­cza, dosko­nale wie, jaką pasję ma w sobie ten czło­wiek i jak wielką pracę wyko­nuje jeż­dząc po Pol­sce i mówiąc o tym, o czym więk­szość wie niewiele.

Miej­sce 4. Nas & Damien Mar­ley
Naro­dziny wspól­nego tworu tych panów miały miej­sce w maju tego roku. Wyróż­niam z dwóch powo­dów. Oczy­wi­ście za płytę, na któ­rej nie ma sła­bego kawałka. Ide­alne połą­cze­nie dźwię­ków reg­gae i hip-hopu. Damien Mar­ley to rów­nież dowód na to, że nie zawsze dzieci zdol­nych rodzi­ców robią karierę na ich karie­rze. Nie jest to talent wiel­ko­ści Boba Marley’a, ale naprawdę bar­dzo mu bli­sko. Drugi powód to ich kon­cert na tego­rocz­nym Open’erze. Kto był, ten wie, o czym mówię. Moim zda­niem naj­lep­szy kon­cert festi­walu. No i chó­rek w postaci dwóch dużych pięk­nych czar­no­skó­rych pań – kon­cert idealny!

Miej­sce 3. Simon Green (Bonobo)
Należę do grupy osób, która przez długi czas była mocno uprze­dzona do muzyki elek­tro­nicz­nej. Nato­miast to, co pre­zen­tuje Bonobo, czyli kom­po­zy­tor, pro­du­cent i DJ w jed­nym, jest dla mnie bez­kon­ku­ren­cyjne. W marcu minio­nego roku została wydana jego ostat­nia płyta Black Sands, która od pierw­szych dźwię­ków powa­liła mnie na kolana. Ide­alna na wie­czorny chillout.

Miej­sce 2. Banksy
Exit Thro­ugh The Gift Shop to jedyny ostat­nio film, na któ­rym nie nudzi­łam się nawet przez chwilę. Szłam do kina pozba­wiona jakich­kol­wiek ocze­ki­wań – nie spo­dzie­wa­łam się ani total­nej klapy, ani fajer­wer­ków. Zgod­nie z zapo­wie­dziami był to film o street arcie. Ale nie tylko, bo Banksy dzięki tej pro­duk­cji pozwo­lił nam, ludziom nie zwią­za­nym ściśle z tym świa­tem, stać się jego czę­ścią i poznać skry­wane przez niego tajemnice.

Miej­sce 1. The Roots
Wła­ści­wie to mogła­bym napi­sać wyłącz­nie „The Roots i już!”. Dwie wydane w tym roku płyty: wspólny z Joh­nym Legen­dem krą­żek Wake up! oraz How I Got over. Master­pie­ces! To, co ci pano­wie robią z muzyką jest nie do opi­sa­nia. Cała płyta How I Got over była dla mnie ogrom­nym pozy­tyw­nym zasko­cze­niem, bo spo­dzie­wa­łam się cze­goś dobrego, ale nie aż tak dobrego. Brak sła­bych punk­tów, róż­no­rod­ność, ide­al­nie dobrane featu­ringi, muzyczne mistrzo­stwo świata. Bez­a­pe­la­cyj­nie miej­sce pierw­sze 2010 roku.