Raz, dwa, trzy, hejterem jesteś ty!

Ostat­nio coraz czę­ściej sły­szymy o hej­te­rach — temat poja­wił się nawet w Dzień Dobry TVN (kurio­zum, co?). Tylko jakoś ciężko uwie­rzyć, że każdy jadący po nich jak po łysej kobyle, jest czy­sty. Kto jest bez winy, niech pierw­szy rzuci w nas hej­tem.

Na wstę­pie mała lek­cja języka pol­skiego… „Kry­tyka” według Słow­nika Języka Pol­skiego PWN to:

surowa lub nega­tywna ocena kogoś lub cze­goś, (…)
ana­liza i ocena książki, filmu lub czy­ichś dokonań

Hej­ter nie docze­kał się jesz­cze swo­jego miej­sca w słow­niku (w tym miej­scu pusz­czam oczko do pana Jana Miodka), ale korzy­sta­jąc z jakże wia­ry­god­nego inter­ne­to­wego słow­nika miej­skiego slangu, możemy zde­fi­nio­wać to hasło w nastę­pu­jący sposób:

zazdro­sny koleś, który nie potrafi cie­szyć się suk­ce­sem kogoś innego, dla­tego pró­buje wytknąć w nim wszyst­kie moż­liwe wady

Wia­domo skąd wzięło się poję­cie hej­tera i w tym wła­śnie miej­scu powinno nastą­pić roz­róż­nie­nie. Hejt to bez­pod­stawna, czy­sto zło­śliwa, kiep­sko uar­gu­men­to­wana odpo­wiedź fru­strata. Kry­tyka to ocena, nie zawsze pochlebna, cza­sem pro­wo­ku­jąca, ale nigdy nie wymie­rzona bez­po­śred­nio w adresata.

Stąd moje małe zdzi­wie­nie – ostat­nio wszyst­kie słowa, przy któ­rych nie trzeba kilo­grama waze­liny, są nazy­wane hej­tem. Z jed­nej strony wal­czymy o wol­ność słowa, nawet dość zażar­cie — patrząc na ostat­nie bitwy w spra­wie ACTA, a z dru­giej, kiedy tylko komuś nie spodoba się to, co robimy, jest on nazy­wany hej­te­rem. Wystar­czy rzu­cić okiem na komen­ta­rze pod jakim­kol­wiek kawał­kiem na YT czy Face­bo­oku. Ile razy wie­dzie­li­ście komen­ta­rze typu „nie podoba się? to wypier­da­laj słu­chać Firmy”, „nikt nie każe ci tego słu­chać, gim­bu­sie”, „zamknij mordę, to chuj, a nie muzyka” i im podobne ?

Więk­szość z tych lot­nych wypo­wie­dzi to przy­tyk w stronę osób wyra­ża­ją­cych swoje zda­nie roz­sąd­nie, bez „kurw” jako prze­cin­ków. Te pierw­sze nic nie wno­szą, jedy­nie dener­wują, a biedny czło­wiek musi się napo­cić przy scrol­lo­wa­niu, żeby prze­czy­tać coś sen­sow­nego. I to jest pół biedy – praw­dziwa wojna zaczyna się kiedy hej­ter spo­tka hej­tera. Strze­la­jąc porów­na­niem na miarę Karola Stras­bur­gera – pozo­staje wtedy jedy­nie zało­żyć gogle, bo sypią się wióry!

Hej­ting to taka samo nakrę­ca­jąca się spi­rala. Kry­ty­ku­jąc ich, dajemy im pożywkę i pre­tekst do kolej­nego dur­nego komen­ta­rza. A zda­rzy się pew­nie i tak, że pusz­czą nam nerwy i zblu­zgamy jed­nego czy dru­giego. Przy­znaję się uczci­wie – cza­sem jestem hej­te­rem. Nie tylko muzycz­nym. Wstaję rano, za oknem pada deszcz i pizga wiatr, kawa jest za mocna, a jajka za żółte. Wtedy maru­dzę, a połą­cze­nie focha, zło­ści i bez­na­dziei maluje się na mojej twa­rzy. Hej­tuję wszystko, co znaj­dzie się w zasięgu wzroku… I nie uwie­rzę, że Wy tak nie macie. Każdy musi cza­sem upu­ścić nieco pary i pona­rze­kać. To ludz­kie. Jeste­śmy cza­sem hej­te­rami. Mniej niż ci zakom­plek­sieni chłop­ta­sie, któ­rzy w rze­czy­wi­sto­ści prę­dzej zmo­czy­liby sobie spodnie niż powie­dzieli na głos to, co wyszło spod ich pal­ców. Hej­te­rzy to tchó­rze, a tego nie lubimy.

A co na to rape­rzy? Jest kilka obo­zów. Nie­któ­rzy w kawał­kach dają upust swo­jej nie­na­wi­ści do hej­te­rów –wów­czas otrzy­mu­jemy kla­syczny przy­pa­dek hej­to­wa­nia hej­te­rów. Inni mówią, że mają ich gdzieś. A jesz­cze inni prze­chwa­lają się, że są zaje­bi­ści i cie­szy ich fakt posia­da­nia hej­te­rów. Jaki z tego wniosek?

Sądzę, że nie znaj­dziemy rapera, który nie odno­siłby się do tego w swo­ich tek­stach. Czę­ści z nich zarzuca się przy­kła­da­nie do tego zbyt wiel­kiej wagi. Robiąc cokol­wiek, a szcze­gól­nie na więk­szą skalę, trzeba liczyć się z falą kry­tyki – mniej czy bar­dziej ade­kwat­nej. Nie da się tego unik­nąć, trzeba umieć sobie z tym radzić. Przy­mknąć na coś oko, nie dać się spro­wo­ko­wać, powta­rzać sobie „jesteś ponad tym”. Głu­pie gada­nie pani psy­cho­log? Może. Ale chyba lepiej zaci­snąć zęby i odpo­wie­dzieć na to z iro­nią tak, jak zro­bił to O.S.T.R.

Nie róbmy zbyt wiel­kiego szumu wokół hej­te­rów, nie przy­pi­najmy wszyst­kim tej łatki. Nauczmy się roz­róż­niać, co jest hej­tem, a co kry­tyką. Zawsze może­cie poma­rzyć o cudow­nej wyspie, oto­czo­nej lazu­rową wodą, z piasz­czy­stymi pla­żami i cyca­tymi paniami przy­no­szą­cymi Wam drinki, na którą zrzu­cimy z samo­lo­tów wszyst­kich hej­te­rów. Mógłby być to począ­tek pięk­nej przy­jaźni. W końcu nic nie zbliża tak bar­dzo jak wspólny wróg, prawda?

—–

*zdję­cie z zajawki pocho­dzi z ofi­cjal­nej strony tvn.pl (link)