Po prostu jazzuj, mała!

Jaka jest naj­prost­sza metoda na wchło­nię­cie płyty peł­nej jaz­zo­wych sam­pli odko­pa­nych z zaku­rzo­nych winyli, brud­nego brzmie­nia przy­po­mi­na­ją­cego dźwięki A Tribe Cal­led Quest czy The Her­ba­li­ser? Wyłącz świa­tło. Włóż słu­chawki. Zamknij oczy. Słu­chaj.

O Spo­koj­nie… słów kilka

Joterpe/Nowik Spo­koj­nie … To tylko jazz – płyta, któ­rej brzmie­nie zachwyca przy każ­dym odsłu­chu. Za jaz­zowy kli­mat, uspo­ka­ja­jące dźwięki sak­so­fonu, trąbki i per­ku­sji odpo­wie­dzialny jest Nowik, miękki głos i trafne meta­fory to sprawka Joterpe. Oby­dwaj pano­wie mają za sobą wiele solo­wych pro­duk­cji – bity Nowika możemy usły­szeć na nowej (skąd­inąd nie­sa­mo­wi­tej) pły­cie HuczHu­cza czy w remik­sie kawałka Studenciaku/Uliczniku Solara i Bia­łasa.
Joterpe z kolei wydał już kilka nie­le­gali, w tym Pra­wie Skoń­czona Opo­wieść, gdzie za pro­duk­cję nie­któ­rych nume­rów odpo­wie­dzialni są Fido i Cer­ber. Za poli­gra­fię odpo­wie­dzialny jest Ghost, który na okładce umie­ścił obwo­luty winyli takich jaz­zo­wych gigan­tów jak Leroy Vin­ne­gar, Cle­ve­land Eaton czy Wanda Robinson.

Wyobra­ża­cie sobie kli­mat Nowego Orle­anu z lat 20-tych? Ciemny, zady­miony klub, męż­czyźni w kape­lu­szach i ide­al­nie skro­jo­nych gar­ni­tu­rach popi­jają whi­sky i podzi­wiają piękne blon­dynki o znie­wa­la­ją­cym uśmie­chu. Do tego jazz, zmy­słowe dźwięki sak­so­fonu, mocne akcenty trąbki i sek­sowna woka­listka śpie­wa­jąca o swoim uko­cha­nym. Nie­sa­mo­wite, prawda? Spo­koj­nie … To tylko jazz pozwala nam prze­nieść się w cza­sie. Za każ­dym razem kiedy włą­czam „play” prze­no­szę się do innego świata. Sły­sząc każdy oddech Joterpe, oddy­cham równo z nim. Ta płyta jest pełna emo­cji, pasji i talentu.

Jest spójna. W zasa­dzie tylko jeden numer ma bit odbie­ga­jący od jaz­zo­wej, spo­koj­nej kon­wen­cji – Na tych bitach. Deli­katne bragga, nieco szyb­sze tempo, ale w prze­rwie mię­dzy zwrot­kami możemy znów zła­pać oddech i wyrów­nać tętno. Moim oso­bi­stym fawo­ry­tem jest utwór Jaz­zuj. Brudne brzmie­nie, jaz­zowe sam­ple z nutką moc­niej­szych akcen­tów. War­stwa tek­stowa w tym utwo­rze szcze­gól­nie powala na kolana:

czuję to w płu­cach, połóż głowę koło mnie
i niech bloki uko­ły­szą nas w te noce nie­spo­kojne
ty i ja to kom­plet, szybko biorę oddech
zatrzy­muję cię w płu­cach, two­rzę formę.

Warte wspo­mnieć, że do tego utworu powstały dwa remiksy. Pierw­szy, moim zda­niem, nieco mniej udany niż ory­gi­nał, w wyko­na­niu Dymi­tra (zwy­cięzca kon­kurs na remiks) oraz drugi w wyko­na­niu Me?How?, któ­rego chyba przed­sta­wiać nie trzeba…

Szkoda, że pomimo patro­natu pręż­nie dzia­ła­ją­cych por­tali muzycz­nych, Spo­koj­nie … To tylko jazz nie zdo­było szer­szego grona słu­cha­czy. Dla mnie ten krą­żek stał się ścieżką dźwię­kową wielu nie­prze­spa­nych nocy. I za każ­dym razem, kiedy w słu­chaw­kach roz­brzmie­wają pierw­sze sekundy któ­re­go­kol­wiek numeru z tej płyty, nie mogę powstrzy­mać się od zamknię­cia na chwilę oczu i wej­ścia w świat Joterpe i Nowika.

Wywiad

Pano­wie zgo­dzili się odpo­wie­dzieć na kilka pytań i przy­bli­żyć Wam swoje sylwetki.

Masz w domu kolek­cję płyt jaz­zo­wych, czy bity na Spo­koj­nie … To tylko jazz powstały zupeł­nie w ode­rwa­niu od tego, czego słu­chasz w swo­ich czte­rech ścia­nach? A może jesteś na tyle uni­wer­sal­nym bit­mej­ke­rem, że wypro­du­ko­wał­byś płytę na dub­ste­po­wych albo rap­co­ro­wych bitach abso­lut­nie nie będąc fanem takiej muzyki?

Nowik: Jazz wybra­li­śmy dla­tego, że na pol­skiej sce­nie nie jest on dosta­tecz­nie eks­plo­ato­wany, przez co bity i zamysł na pro­jekt wyda­wał się sto­sun­kowo świeży. Kolek­cji płyt nie mam, za to zatrzy­ma­łem się w epoce kaset magne­to­fo­no­wych i to głów­nie ich słu­cham. Nie ogra­ni­czam się co do gatun­ków, sta­ram się być na bie­żąco z tym co wycho­dzi żeby mieć wgląd w poziom tych mate­ria­łów, żeby móc oce­niać, w jaką stronę to wszystko idzie. Dub­step i rap­core odpada, do gra­nia wła­snych par­tii mam dwie lewe ręce, opie­ram się głów­nie na sam­plach, bo pomimo tego że  w pew­nym stop­niu ogra­ni­czają moż­li­wość aran­ża­cji utworu, to spo­so­bów na ich wyko­rzy­sta­nie są setki.

Tek­sty na pły­cie są kli­ma­tyczne, mają pewien wspólny mia­now­nik. Czym kie­ro­wa­łeś się pisząc zwrotki na tę płytę? Nie mia­łeś pro­blemu, aby nie odbiec od kon­wen­cji, nie kusiło Cię aby napi­sać nagle kawa­łek, który abso­lut­nie odbie­gałby od dość wywa­żo­nego wizerunku?

Joterpe : Prawdę powie­dziaw­szy, nigdy się nad tym nie zasta­na­wia­łem. Pisa­nie tek­stów na “Spo­koj­nie.. to tylko jazz” przy­cho­dziło mi natu­ral­nie i zaska­ku­jąco łatwo. Można pomy­śleć, że droga którą obra­li­śmy pra­cu­jąc nad tym pro­jek­tem narzuca pewne ogra­ni­cze­nia, jed­nak w tym przy­padku wyszło mi to na dobre. Decy­du­jąc się na około jaz­zowe brzmie­nie płyty wie­dzia­łem, że narzu­cam sobie pewne ramy, poza które nie mogę wyjść, jed­nak te pozorne ogra­ni­cze­nia spo­wo­do­wały, że zaczą­łem myśleć kre­atyw­nie i szu­kać świe­żych roz­wią­zań opie­ra­ją­cych się na jaz­zo­wej kon­wen­cji co, moim zda­niem, prze­ło­żyło się na kli­mat tek­stów i ich spój­ność. Pomimo mno­go­ści tema­tów poru­sza­nych na pły­cie w każ­dym kawałku można zna­leźć wspólny mia­now­nik, a o to nam prze­cież cho­dziło. Tak więc odpo­wia­da­jąc na Twoje pyta­nie — nie odczu­wa­łem potrzeby wykra­cza­nia poza kon­wen­cję albumu, ponie­waż wszystko o czym chcia­łem powie­dzieć udało mi się w niej zamknąć.

Zapewne przy­glą­da­cie się uważ­nie pol­skiej sce­nie hip hopo­wej. Marzy­cie o tym żeby zna­leźć się na jed­nej pro­duk­cji z Tetri­sem, Pihem, Mesem? Z kim chcie­li­by­ście współpracować?

Nowik : Nie ma osoby z którą szcze­gól­nie chciał­bym współ­pra­co­wać. Owszem, śledzi się to, co się dzieje na wła­snym podwórku, acz­kol­wiek nie ma ciśnie­nia w kie­runku współ­pracy z kimś kon­kret­nym, nie robi się listy featów z zamia­rem odkre­śla­nia kolej­nych pozy­cji. Moim zda­niem, muzyka powinna powsta­wać w atmos­fe­rze, która jej sprzyja, z ludźmi, któ­rzy potra­fią zmo­bi­li­zo­wać do pracy, któ­rych gusta się zna, lecz także odnaj­duje się w rela­cjach pry­wat­nych z nimi, bo to jest aspekt o któ­rym czę­sto się zapo­mina, nakie­ro­wu­jąc pro­ces twór­czy na suk­ces, nie na reali­za­cję swo­ich potrzeb i pomysłów.

Joterpe : Śledzę na bie­żąco pol­ski rap, to w jakim idzie kie­runku i nie­stety coraz czę­ściej jestem zaże­no­wany jego pozio­mem, ale to temat na oddzielną dys­ku­sję. Jeśli cho­dzi o współ­pracę z innymi oso­bami to jest kilka osób, z któ­rymi chęt­nie bym nagrał kawa­łek, jed­nak abso­lut­nie nie mam na to ciśnie­nia, jest to sprawa poboczna.

W ostat­nim kawałku wymie­nia­cie ludzi, któ­rzy pomo­gli Wam w powsta­niu płyty. W kilku kawał­kach poja­wia­cie się razem z Fido czy Jajo. Myśli­cie, że przy­ja­ciele w branży to same korzy­ści czy są minusy takich relacji?

Nowik : Dla mnie to korzyść, dla­tego, że wie się, czego można ocze­ki­wać od dru­giej osoby tak samo w stu­diu jak i w życiu pry­wat­nym. To nie jest tak, że rela­cje odby­wają się na płasz­czyź­nie tylko i wyłącz­nie muzycz­nej, wła­śnie to płasz­czy­zna muzyczna jest zwień­cze­niem takiej rela­cji, ponie­waż w takim momen­cie łapiesz się na tym że ty i zna­jomy macie w pew­nym tema­cie do powie­dze­nia coś, pod czym pod­pi­sze­cie się oboje i nie będzie­cie się tego wsty­dzić. Nie cho­dzi tutaj o pro­mo­wa­nie sie­bie nawza­jem czy coś w tym stylu, nie zapra­sza się kolegi do nagrań “bo wypada”,  takie dzia­ła­nia nie mają sensu kiedy w życiu codzien­nym się nie doga­du­je­cie. Nie jeste­śmy fabryką i nie robimy kawał­ków “bo trzeba było by coś nagrać, prze­cież się znamy”.

Joterpe : Gdy­by­śmy byli w tej “branży” to mógł­bym odpo­wie­dzieć na to pyta­nie, jed­nak obec­nie nie­wiele o niej wiem i nie jestem pewien czy chciał­bym się dowie­dzieć cze­goś wię­cej. Mogę nato­miast powie­dzieć, że świet­nie jest mieć przy­ja­ciół, któ­rzy mają podobną zajawkę do Two­jej. Współ­praca z takimi ludźmi to nie­sa­mo­wita inspi­ra­cja. Efek­tem wła­śnie takiej współ­pracy jest np. wspólny kawa­łek z Rowim pod tytu­łem “Stan nie­waż­ko­ści” z któ­rego jestem nie­sa­mo­wi­cie dumny.

Spo­koj­nie… To tylko jazz zostało wydane tylko w 100 egzem­pla­rzach. Nie wie­rzy­cie w to, co robicie?

Nowik : Wie­rzymy, lecz nie można ukryć faktu że “Spo­koj­nie… To tylko jazz” to pro­jekt niszowy, który doce­lowo miał tra­fić do słu­cha­czy o okre­ślo­nych gustach. Owszem, kilku bar­dziej zna­nych gości spra­wi­łoby, że o naszej muzyce mówi­łoby wię­cej ludzi, lecz po co ? Celem, który przy­świe­cał two­rze­niu pro­jektu było poczu­cie, że robimy coś, czego długo na naszej sce­nie nie było, że to ma grać tak jak chcemy, nie było miej­sca na przy­pad­kowe decy­zje, nie­do­pra­co­wa­nie róż­nych kwe­stii czy publi­ko­wa­nie pół­pro­duk­tów. Suk­ce­sem jest to, że cały nakład znik­nął bar­dzo szybko, co jest bar­dzo miłym doświad­cze­niem w momen­cie gdy to pierw­szy “poważ­niej­szy” pro­jekt, w który się angażujesz.

Joterpe : To nie jest kwe­stia wiary czy jej braku. To jest realne spoj­rze­nie na to jakim pro­jek­tem była ta płyta. Wie­dzie­li­śmy, że jest to pro­jekt raczej niszowy, poza tym ksywki Nowik czy Joterpe nie są sze­rzej znane i to był jeden z powo­dów dla któ­rych nakład był taki, a nie inny. Poza tym, wydaję mi się, iż fakt posia­da­nia jed­nej ze stu kopii albumu jest dla słu­cha­cza czymś bar­dzo miłym. Cie­szymy się, że wszyst­kie płyty zostały sprze­dane w szyb­kim tem­pie i ser­decz­nie dzię­ku­jemy za wspar­cie wszyst­kim oso­bom, które kupiły płytę!

Poja­wiła się wia­do­mość o Waszej nowej pły­cie. Mogli­by­ście przy­bli­żyć nam jakieś szcze­góły? Czy będzie utrzy­mana w podob­nych kli­ma­tach, jak idą prace nad krąż­kiem i, przede wszyst­kim, kiedy będziemy mogli usły­szeć owoce Waszej pracy?

Nowik : Będzie dużo jazzu, obo­wiąz­kowo. Jed­nak odkry­jemy nieco inną stronę naszych wspól­nych muzycz­nych fascy­na­cji, cały czas poru­sza­jąc się w kate­go­riach około-jazzowych, bo takie wycieczki muzyczne dobrze nam służą. Aktu­al­nie jeste­śmy na eta­pie wybie­ra­nia bitów, pro­duk­cji nowych i zmie­nia­nia zamy­słów w sta­rych sesjach bitów, jest ogólny zamysł brzmie­niowy płyty jaki chcemy osią­gnąć. Wydamy ją na pewno w pierw­szej poło­wie 2012.

Joterpe : Nowa płyta będzie ponie­kąd kon­ty­nu­acją poprzed­niej, jed­nak z pew­nymi róż­ni­cami o któ­rych… nie chcę póki co mówić ;) Mogę jedy­nie powie­dzieć, że pracę idą pełną parą. Mate­riału można się spo­dzie­wać w pierw­szej poło­wie 2012 roku.