JuNouMi Crew presents Seiji & SLG

Data: 25 marca 2011, Miasto: Poznań, Lokalizacja: 8 Bitów, Bilety: 15/20

Powoli zbliża się deadline nadsyłania aplikacji do Red Bull Music Academy i z tej okazji w całym kraju odbywają się infosesje RBMA. Była już Warszawa, Kraków, a teraz pora na… Poznań, gdzie JuNouMi Crew na czele z Buszkersem na afterparty zaprosiło kilku polskich oraz jednego londyńskiego artystę, żeby wam przypomnieć, że muzyka nie zna granic!

Z roku na rok coraz więcej Polaków jest absolwentami akademii Red Bulla — warto wymienić chociażby Mr. Krime’a, Maceo Wyro oraz Good Paul’a. Z tego powodu również my namawiamy Was, abyście wzięli udział i spróbowali swoich sił wysyłając aplikację stąd, a może znajdziecie się w tym wybitnym gronie — kto wie?

Tymczasem zapraszamy Was na jedyne w swoim rodzaju afterparty, na którym zagra nie byle kto… a kto taki?

SEIJI

Paul jest jednym z twórców sceny broken beat Wschodniego Londynu, stanowiącej luźny kolektyw wspierających się i wzajemnie motywujących muzyków, dla których najważniejszym elementem w muzyce były pogięte, niespokojne i złożone bity, składające się na charakterystyczne surowe i specyficzne brzmienie. Seiji debiutował we wczesnych latach 90-siątych, kiedy jako nastoletni chłopak odkrył house oraz zafascynował się brzmieniem Herbie Hancock’a, Stevie Wonder’a, Photek’a czy 4Hero.

Parę lat później zaczął produkować własne nagrania, które oscylowały na początku w kręgu drum’n’bassu i future jazzu. W 1998 roku wraz z Orinem Waltersem aka Afronaught założył kolektyw Bugz In the Attic, który szybko stał się jednym z synonimów terminu broken beat.

Jako Seiji remiksował m.in. Joakim’a, Freeform Five, Basement Jaxx, Boozoo Bajou, Florence and The Machine, Erykah Badu, a nawet Amy Winehouse, czy ostatnio Gorillaz. Z Buggz In the Attic wydał kilka znaczących singli i EPek, oraz doskonały album “Back In The Dog House”. Z Bugz’ami nagrał także doskonały mikstejp z cyklu FabricLive. W 2007 wyprodukował kilka tracków na album “Overpowered” Roisin Murphy.

Seiji jest również rewelacyjnym dj’em. Jego sety to niesamowita, bardzo taneczna mikstura gatunków i styli, z dużą ilością połamanych bitów i głębokich basów, gdzie kolejny zagrany utwór nakręca dancefloor z coraz większą mocą. Przy swych nieprzeciętnych umiejętnościach technicznych i nieomylnej selekcji Paul zawsze doskonale kontroluje parkiet, wprowadzając tańczących w stan bliski hipnozie… W zeszłym roku zaprezentował swoje didżejskie skillsy całemu światu za pomocą podcastu dla renomowanego Fact Magazine.

SLG

Pod pseudonimem SLG kryje się Łukasz Seliga, Łódzki muzyk i producent. Nigdy nie wystepował jako DJ, natomiast pragnął grać własną muzykę na żywo, dlatego skoncentrował się na doskonaleniu swoich live-actów, dzieki czemu jest on w chwili obecnej niewątpliwie jednym z czołowych minimal-tech-housowych live performerów w Polsce. Wypracował swój charakterystyczny styl łączacy swobodnie surowość minimal techno z żywym, funkowym groovem i inspiracjami estetyka glitch/IDM. Stara sie unikać monotonii i zaskakiwać, zachowując przy tym konsekwentnie własne, rozpoznawalne brzmienie, także w jego produkcjach i występach nie ma miejsca na nudę, a można odnaleźć całą gamę różnorodnych nastrojów.

W połowie 2005 roku zadebiutował pierwszymi winylowymi EPkami — berliński label Trenton wydal EPke “Split EP”, przygotowana przez SLG wspólnie z przyjaciółmi ze Szczecina — 3 Channels. Wkrótce później, wytwórnia Level Records z Duesseldorfu, publikowała jego debiutancki solowy material — “Quarter Past Eleven”, który zostal bardzo ciepło przyjęty. Recenzenci okrzyknęli płytę “ekscytująco swieżą interpretacją głębokiego minimal-house”, niemiecki magazyn Groove umieścił ją na 21 pozycji swej prestiżowej listy Top 50, i znalazla sie w wielu DJ chart’ach.

Latem 2006 rozpoczął współpracę ze znana wytwórnią Trapez z Kolonii, gdzie w połowie sierpnia ukazała się epka “Nine Hours”, a w grudniu kolejna — “Caffeine”, która grali dosłownie wszyscy czołowi DJ’e — dzięki tym płytom zyskuje coraz lepszą reputację na europejskiej techno scenie, co owocuje coraz częstszymi występami na całym świecie, m.in. w Tokyo, Shanghaiu, Berlinie, Frankfurcie, Kolonii, Wiedniu, Londynie, Dublinie, Amsterdamie, Mediolanie, Rzymie, Florencji, Bolonii, Sztokholmie, Genewie, Lausanne, Moskwie oraz Bukareszcie… Macierzystą wytwórnia staje się Trapez, ale zaczyna teę współpracę z Channels Rec. — wytwórnia 3channels, oraz labelem Mike’a Shannon’a — Cynosure.

Jako, że w występowaniu w klubach liczy się przede wszystkim dobra zabawa, więc aby tej zabawy mieć jeszcze więcej, w połowie 2008 roku decyduje się oprócz grania live-actów występować także jako DJ, a z racji na jego rozległe zainteresowania muzyczne, w jego DJ setach można się spodziewać na pewno nie ogranych hitów, zaą niebanalnej i eklektycznej mieszaniny stylów od deep-house po detroit techno, z minimalną tylko ilościa minimalu, za to na pewno z dużą dawką funkowej energii — bo “funk” to słowo klucz, jeśli chodzi o podejście Łukasza do techno i house’u.

W zeszłym roku twórczość SLG została doceniona przez samego Jessego Rose’a, który zachwycił się jego kawałkami i wydał jeden z nich na singlu przez sublabel Made To Play – Play It Down. “Turnaround” została wybrana przez Muno.pl najlepszym polskim utworem 2010 roku.

SENTEL

Krakowskie duo, to z pewnością ‘rookies of the year’, ich oscylujący wokół nowoczesnego, brudnego funky debiut ‘Chapel 20 / Widow’ szybko znalazło uznanie za granicą (top 100 singli Sonic Routera, obecność na Rinse’fm, wsparcie od m.in. Ikoniki czy Scratcha DVA). 2011 z pewnością nie będzie dla nich gorszy. Z planowanym drugim singlem dla Concrete Cut i kilkoma oficjalnymi remiksami Sentel z obiecujących debiutantów wyrastają na jeden z jaśniejszych punktów polskiej sceny.

Sentel to Sylwia Kopyś (19) i Bartek Baran (22), dwoje utalentowanych artystów elektronicznych, pochodzących z Krakowa. Na ich nowatorskie kompozycje składają się niebanalne bity, daleko posunięte linie melodyczne jak również sample wokalne, które bardzo inteligentnie wypełniają utwory “Chapel 20″ i “Widow”, które zostały wydaneprzez Concrete Cut w 2010 roku.

Ze swoją twórczością ocierają się o gatunki z dziedziny avant-dance, ale można śmiało powiedzieć, że ich muzyka to post-dubstep znana także jako bass. Gdybyśmy musieli ich porównać do kogoś z ich gatunku, mogli by to być Ikonika czy Untold. Dużym wpływem na muzykę miała kultura undergroundowa w UK, wszystko spod znaku Kompakt Records czy Punch Drunk Records z Brystolu, życie nocne Krakowa, gry video i zamiłowanie do black metalu. Chapel 20/Widow zyskało poparcie u takich DJi jak Ikonika, Egyptrixx, Brackles, Mumdance, Braiden i ScratchaDVA, który umieścił “Chapel 20” w swoim mixie dla XLR8R.

Ich muzyka jest regularnie grana w polskich stacjach radiowych takich jak Radio Kampus, jak również w zagranicznych radiach takich jak Rinse FM. O Sentel między innymi pisali: Resident Advisor, Whop Whop, Nowa Muzyka i Lineout. Znany blog zajmujący się muzyką bass, Sonic Router, umieścił na swoich stronach mix i wywiad z Sentel, a “Chapel 20” znalazło się na liście najlepszych utworów 2010 roku.
“Nie boimy się tego powiedzieć: Chapel20/Widow to najbardziej awangardowe polskie wydawnictwo od czasów “Katharsis” Czesława Niemena.” — Lineout.pl

ARTFRUIT

Artfruit, czyli Dana Dramowicz, to DJ, producentka i multi-instrumentalistka, urodzona w Kanadzie, a obecnie przebywająca w Warszawie. Swoją przygodę z muzyką zaczęła w wieku lat 3, od nauki gry na skrzypcach, którą to doskonaliła przez wiele lat, lecz to na studiach zaczęła interesować się muzyką elektroakustyczną i aspektami produkcji dźwięku. Jej intencją było zostanie artystą dźwiękowym, lecz Artfruit skierowała swoje zainteresowania w kierunku muzyki akustycznej i post-rockowej, dołączając do Krakowskiej grupy New Century Classics, z którą to nagrała dwie EP i jeden album.

Kontynuując swoją podróż muzyczną, założyła z Mateuszem Majewskim zespół Shoju, w którym łączy aspekty muzyki elektronicznej i akustycznej, i który wydał EPkę w 2010 roku. W 2009 roku stała się współ założycielką, znajdującego się w Warszawie, niezależnego wydawnictwa płytowego — Concrete Cut. W międzyczasie, Dana promuję muzykę tworzoną przez kobiety, poprzez wszech obecną w Internecie grupę Women in Electronic Music. Poprzez uwielbienie do muzyki dubstepowej, zaczęła doskonalić swoje umiejętności i stawiać pierwsze kroki jako DJ, grając najnowszą muzykę z gatunku bass/garage/funky/dubstep.

Artfruit grała w wielu klubach w Polsce, nagrała mixy między innymi dla Mix Tygodnia i Junoucast i jest częstym gościem w audycji Sety Didżejskie w Radiu Kampus.

http://www.myspace.com/artfruit

BUSZKERS

Gra od 2001. Członek kolektywu didżejskiego JuNouMi Crew powiązanego z wytwórniami JuNouMi Records, Funky Mamas & Papas, Koh-I-Noor i You Know Me. Wychował się na kasetach Roxette i MC Hammera, a kieruje się mottem „nie ma co się ograniczać, jak wszędzie są parkietowe bomby”. Zawsze tanecznie, raczej ciężej niż lżej, od lat 80 do dubstepów przez oldschoolowy hiphop, house, electro i techno.

Miał okazję grać w najlepszych polskich klubach z wieloma importowanymi gwiazdami, m.in. Seiji, Deadbeat & Tikiman, GusGus, Rune Lindbaek, Mano Le Tough, Ramadanman, L-Vis 1990 czy J-Bounce. W 2010 roku wystąpił na dwóch letnich festiwalach w Krakowie — Selector Festival oraz Coke Live Festival. Jego mixy pojawiły się w Radio Roxy czy w serwisie TheOtherPeoplePlace.

FATGROH

Założyciel U Know Me Records, JuNouMi, Funky Mamas&Papas oraz Razzmatazz. Promotor ciekawej muzyki, ku uciesze gawiedzi — gra tylko z winyli. Dinozaur na polskiej scenie. Wydał więcej winyli niż cała reszta Polski razem wzięta :) Człowiek instytucja, legenda polskiego wosku.

DEEKEED

Członek kolektywu Beat Bandith. Starogardzka stara wyga. Gra tylko z wosków i tylko petardy. Rezydent sopockiej Papryki i gospodarz cyklu “Kill Your Popstar” oraz “Beat Bandint Assault”. Lubi zagrać od slo-mo obscure do konkretnego minimalu. Poza tym robi jedne z najlepszych posterów w Polsce jako DiceTwice.

Zaproszenie

Jeśli już wiecie, że się tam wybieracie, to zapraszamy was do dopisania się wydarzenia na facebook’u.

Profil autora - Taivan

Adrian, czyli Taivan. Muzyk z zamiłowania, a dziennikarz z powołania. Człowiek wielu skrajności. Chory optymista, zajawkowicz. Chaos to jego naturalne środowisko pracy. Uwielbia wszystkie odcienie czerwieni, muzykę brutalnie mordującą ciszę oraz dobre, zasłyszane historie. Gdyby był czymś innym niż sobą, to pewnie byłby gąbką.