Damu The Fudgemunk on the beat…

…czyli jak miłość do kung-fu i Willy Wonki prze­kuć w czy­sty hip-hop.

Damu The Fud­ge­munk to nie postać zni­kąd. Debiut w postaci pierw­szego albumu Y Society stwo­rzo­nego wspól­nie z Insi­gh­tem (a wcze­śniej jako pro­du­cent dla Pana­cey wyda­nej w kul­to­wyn Raw­ku­sie), a potem kilka instru­men­tal­nych albu­mów dało mu moż­li­wość poka­za­nia się szer­szej publicz­no­ści. Co cie­kawe, tak jak poprzedni beat­ma­ker o któ­rym pisa­łem, czyli Oddi­see — jest z Waszyng­tonu. Obaj jed­nak repre­zen­tują zgoła odmienny styl — Oddi­see to orga­niczne brzmie­nie, czę­sto wzbo­ga­cone żywymi instru­men­tami, a Damu to fun­kowe sam­ple i brudne per­ku­syjne bre­aki, które bar­dzo przy­po­mi­nają to, jak brzmiał hip-hop połowy lat 90. Z tego powodu uka­zał się wła­śnie album o nieco buń­czucz­nym tytule “How It Sho­uld Sound”. Mimo to sprze­ci­wów ani nie widać, ani nie sły­chać — w końcu Fud­ge­munk to gracz z wyso­kiej półki, praw­dziwy kocur, który wie jak obcho­dzić się ze swoim gra­mo­fo­nem i wymę­czo­nym MPC.

Co naj­cie­kaw­sze przy każ­dym ze swo­ich bitów Damu zosta­wia w nazwie rok powsta­nia, co poka­zuje, że nie udo­stęp­nia on swo­ich naj­now­szych pomy­słów, a po pro­stu te naj­bar­dziej dopra­co­wane. Na “Spare Time” z 2008 roku uka­zały się bity, które miały około 3 lat w momen­cie uka­za­nia się mate­riału. Na naj­now­szym wydaw­nic­twie można posłu­chać nawet star­sze, bo z 2004 roku. Pod­da­wane wie­lo­krot­nym prze­rób­kom zale­gają i dopiero, gdy nad­cho­dzi dobry moment wycho­dzą na mem­brany gło­śni­ków na całym świe­cie. Mimo tylko kilku lat na sce­nie od początku miał bar­dzo kla­rowny styl, który lekko mody­fi­ko­wany i dopra­co­wany można usły­szeć dzi­siaj, ale temu na pewno nie można się dzi­wić, gdy za rodzi­ców ma się pia­nistkę i per­ku­si­stę. Dodat­ko­wym smacz­kiem może być to, że chwa­lili go już zarówno Mar­ley Marl, jak i DJ Pre­mier.

Jest też jesz­cze jedna rzecz, która odróż­nia pana Damu od reszty. Gra live-acty. Wycho­dzi z sam­ple­rem, gra­mo­fo­nami, gło­śni­kami i gra na uli­cach. Naj­czę­ście można go usły­szeć w Nowym Jorku i Waszyng­to­nie, ale podobno gdy jeź­dzi w krót­kie trasy kon­cer­towe na przy­kład z Insi­gh­tem, to w mia­stach, w które odwie­dzają też zasiada na uli­cach i gra przed lub po kon­cer­tach. Wię­cej takich zapa­leń­ców nam potrzeba. Poni­żej macie frag­ment takiego występu. Jeśli chce­cie wie­dzieć i usły­szeć wię­cej to wejdź­cie na jego Band­camp albo bloga, a potem cze­kaj­cie na nowy pro­jekt, bo już wia­domo, że w tym roku ukaże się kolejny album Y Society.