DâM-FunK & Master Blazter — relacja

Mimo pogody ten pią­tek nie zosta­nie przeze mnie zapa­mię­tany jako desz­czowy. To był naprawdę upalny wie­czór w iście kali­for­nij­skim stylu. It bur­ned stra­ight thru us all.

Powiem czemu, ale wszystko po kolei. Z dwóch wia­do­mo­ści — dobrej i złej, zacznę od złej. Chyba już zawsze będę narze­kał na spóź­nia­ją­cych się arty­stów. Draż­niło mnie to od dzie­ciaka i drażni rów­nież teraz. Rozu­miem 20-minutowe obsuwy, ale nie pra­wie godzinne, a to tylko na samym początku imprezy! Od wej­ścia trak­to­wano nas fun­kiem w każ­dej moż­li­wej for­mie, od funku lat 70, przez g–funk, aż po naj­now­sze odmiany tego gatunku. Już jako sup­port Eltron John poczę­sto­wał nas wszyst­kim czym chyba mógł i choć czę­ści publicz­no­ści mogło się to podo­bać, to ja oso­bi­ście po bli­sko dwu­go­dzin­nym (!) secie poczu­łem się zmęczony. Niemoc prze­rwał tekst “DâM-Funk na razie jest hotelu, ale będzie tu za pół godziny”. Po tym jakby entu­zjazm w publicz­no­ści wzrósł, ale i tak chyba nikt nie spo­dzie­wał się tego, co się miało dopiero wydarzyć…

DâM-FunK & Master Blaz­ter to trio wyda­wa­łoby się dość nie­po­zorne (dwóch kla­wi­szow­ców i per­ku­si­sta), ale wszyst­kim, któ­rzy mogli cho­ciaż tak pomy­śleć, to pano­wie sku­tecz­nie zamknęli usta. Kon­cert zaczął się nie­ty­powo, bo usły­sze­li­śmy pod­kład Hood Pass Intact, który był grany z…winyla i to do niego Damon zaczął śpie­wać nową wer­sję utworu*, która kom­plet­nie roz­pa­liła publikę! Plu­sem setli­sty, którą zagrali było to, że nie było tam już dużo wię­cej utwo­rów wokal­nych w peł­nym zna­cze­niu tego słowa, bo reszta to kawałki instru­men­talne lub z uży­ciem talk­boxa. Czemu? Damon już po pierw­szym kawałku stra­cił głos! W cza­sie godziny gra­nia (niby tak, krótko, a tak długo) każdy z trio miał swoją chwilę do poka­za­nia, co potrafi, a widać było, że nie szczę­dzili sił w żadnej chwili - DâM-FunK swo­imi solów­kami (m.in. pod­czas Kil­l­dat oraz Mir­rors), Com­pu­ter Jay bawiąc się syn­te­za­to­rami na dzie­siątki spo­so­bów i wyci­ska­jąc wszystko zarówno ze swo­jego sprzętu, jak i ścian klubu i w końcu J-1, który nie bez powodu jest nazy­wany jed­nym z naj­lep­szych i naj­bar­dziej fun­ko­wych bęb­nia­rzy zachod­niego wybrzeża, o czym mogłem się prze­ko­nać na wła­sne oczy i uszy. Wracając do tego co brzmiało na kon­cer­cie, to oczy­wi­ście były też spo­koj­nie­sze momenty. Gdy Damon solowo, już pra­wie bez głosu zaśpie­wał I Wanna Thank You for (Step­pin Into My Life), to napię­cie i pod­nie­ce­nie wśród publiki się­gnęło zenitu. Nie było powie­trza, nie było świata, nie było nic. Tylko scena, kla­wi­sze i DâM-FunK. Po skoń­czo­nej czę­ści kon­cer­to­wej DâM poszedł za decki i tam kon­ty­nu­ował zabawę.  Ten kto był, to wie, że żadna zło­tówka wydana na kon­cert, dojazd lub cokol­wiek zwią­zane z nim nie było stra­cone. Jak dotąd moim zda­niem jest to kon­cert roku.

Thank you for step­pin into my life DâM-FunK & Master Blazter.

P.S. Nie tylko publika była wnie­bo­wzięta. Uzna­nie kon­certu za naj­lep­szy jaki zagrali muzycy poza gra­ni­cami US o czymś świad­czy. Sprawdź DâM-FunKowego Twit­tera!

*-ory­gi­nal­nie utwór był instru­men­talny. Dopiero nie­dawno uka­zała się wer­sja wokalna z gościn­nym udzia­łem MC Eith’a, którą już publi­ko­wa­li­śmy stronie.

Poni­żej macie foto­re­la­cję z kon­certu dzięki uprzej­mo­ści Maćka Jakób­czyka (maciekjakobczyk.com)