2010 podsumowuje Taivan

Nie, nie będzie tu kolej­nych wyli­cza­nek, co naj­lep­sze w tym roku, bo każdy ma swój gust, oczy i uszy, i wie co dla niego naj­lep­sze w bar­dzo subiek­tywny spo­sób. Tak więc kolejne subiek­tywne pod­su­mo­wa­nie po skoku.

Rok 2010 zacznę od czerwca, czyli od wyda­nia solo­wego debiutu Big Boia, czyli 1/2 duetu Out­Kast. Fak­tem jest, że cze­ka­łem na ten album od lat, spraw­dza­łem każdy wyciek, wywiad i infor­ma­cję jaką tylko mogłem zna­leźc, a i tak byłem zaskoczony. Patton zro­bił jedną z naj­lep­szych main­stre­amo­wych, rapo­wych płyt od Tha Car­ter III, przy oka­zji przy­po­mi­na­jąc jakie bomby sadzi Scott Storch. Czer­wiec to rów­nież jeden z naj­lep­szych kon­cer­tów tego roku, czyli Dam-Funk & Master Blaz­ter w Powięk­sze­niu. Pisa­łem o tym nie­długo po samym wyda­rze­niu, więc kli­kaj­cie tutaj. Jeste­ście cie­kawi jak to brzmiało? Sprawdź­cie Red Bull Music Aca­demy Radio, tam jest do odsłuchu.

Lato, a raczej jego schy­łek to łódzki Outline Colour Festi­val, który trzeci rok z rzędu przy­cią­gnął fanów graf­fiti i hip-hopu. 3oda, wespół z gwiaz­dami z zagra­nicy (Loop­troop i D.I.T.C.) to naj­lep­sze kon­certy tego­rocz­nej edy­cji. Jed­nak przede wszyst­kim OCF to puszki farb we wszyst­kich kolo­rach. Dwa murale, oraz ogromna ściana z graf­fiti róż­nych auto­rów to suk­ces twór­ców festi­walu — mimo zamie­sza­nia już po zakoń­cze­niu.
Jesień to kolejne płyty, które dopeł­niają naj­lep­sze dla mnie tego­roczne trio — Kno oraz Damu The Fud­ge­munk. Pierw­szy stwo­rzył piękną płytę, która mówi o śmierci… a cza­sem wprost prze­ciw­nie, drugi za to przy­po­mniał nam, jak cięło się sam­ple i usta­wiało bre­aki 20 lat temu. Po dro­dze poja­wiło się coś, co mogło zasko­czyć wielu - poja­wił się nowy sub­la­bel Juno­umi, o angiel­skiej nazwie U Know Me i już pierw­szy mate­riał jaki się uka­zał zro­bił furorę, a był to nikomu nie­znany płocki pro­du­cent Teielte z debiu­tanc­kim krąż­kiem o nazwie Home­workz. W mię­dzy­cza­sie odbył się kolejny kon­cert, który roz­ło­żył mnie na łopatki i… to znów było Powięk­sze­nie! Tym razem Black Milk, AB i Daru Jones poka­zali, co to zna­czy ener­gia ze sceny — bita godzina bez naj­mniej­szego zwal­nia­nia tempa nawet na moment.

Listo­pad to  dwa pol­skie akcenty. Pierw­szy to łódzki zespół Dwa Sławy, który zni­kąd wycią­gnął swo­jego asa i zmiótł więk­szość tego­rocz­nych rapo­wych pro­duk­cji z Pol­ski, a drugi akcent to kolejna płyta od U Know Me — tym razem Kixnare posta­no­wił zasko­czyć swoim dłu­go­gra­ją­cym debiu­tem. Echo ponio­sło daleko na zachód, więc kolejne rze­czy będą tam ocze­ki­wane, zwłasz­cza, że wyda­nie Digi­tal Gar­den budzi szczery podziw i zainteresowanie. Na koniec roku swoje 5 gro­szy do naj­lep­szych wyda­rzeń roku doło­żył Nawer wespół z Tem­po­rary Space Design. Spek­takl świa­teł i dźwięku, który domi­no­wał nad malun­kiem Nawera zro­bił na mnie pio­ru­nu­jące wra­że­nie — rzadko zda­rza mi się zapo­mnieć oddychać, a tu… trwało to dłuż­szą chwilę.
Runda bonu­sowa, czyli ostat­nie dwa tygo­dnie roku oraz dwa pierw­sze obec­nego to nie­wąt­pli­wie była szansa dla płyt, które pomi­ną­łem jakimś tra­fem i warto było nad­ra­biać, bo natra­fi­łem na dwie perełki — Mini Tool­bo­oth fLako, oraz Songs For a Trees & Cyborgs Robota Kocha. Co najciekawsze, obie zostały wydane w Pro­ject: Moon­circle i zarę­czam wam, że jeśli ten­den­cja wydaw­ni­cza im się utrzyma, to będzie to bar­dzo mocny gracz wśród alternatywnych labeli.

Pod­su­mo­wu­jąc cały rok wyróż­nieni zostają jesz­cze Oddi­see i The Roots za pracowitość, konsekwencję i ogólną fre­kwen­cję wydaw­ni­czą, Miami Heat za nie­sa­mo­wite postępy we wspól­nym gra­niu w tak krót­kim cza­sie oraz… Face­book za to, że jest obec­nie naj­lep­szym i naj­szyb­szym źródłem infor­ma­cji o wszyst­kim, a dodat­kowo jest naj­więk­szym świa­to­wym forum. Nie ma co się oszu­ki­wać — była era Micro­so­ftu, potem Google, a teraz nad­szedł czas Facebook’a. Lubię to.